ગંગોત્રી

સ્નેહ સભર ઝરણું  ખળખળતું વહ્યું  જાય
  હળવુંફૂલ   હૈયું    હરખાતું   તર્યું    જાય

  સરળ મસ્ત મધુ હાસ્ય પળમાં  વિલાય
  સ્વાર્થ મોહ દ્વેષનો પથ્થર ત્યાં પડ્યો, હાય!

  અમી રસ  અટક્યો   ને   ફૂલડાં  કરમાય
   સંકુચિત   વાસનામાં    વૈભવ  શરમાય

   ગહન જ્ઞાન  નિદિધ્યાસ ગુરુકૃપા  થાય
   કપટ ક્લેશ પ્હાણ  પૂરા  જોશથી ફેંકાય

   અમોલ ત્યારે  સૃષ્ટિની  વૃષ્ટિ   વરતાય
   હળવુંફૂલ    હૈયું     માનવનું   મલકાય