અશ્રુબિંદુ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Saryu/Urvashi                                                                                                                                           

 અશ્રુબિંદુ

એક  અશ્રુબિંદુ  મારી  પાંપણની  કોર   પર
ગીત લઈ આવ્યુ જુની યાદો દિલદોર પર

                    નાનેરી  બહેની મારી, ઉર્વશી   પરી   હતી
                   આવી’તી  આભથી  પાંચ વર્ષ  રહી  હતી
          
                  માતપિતા  ભૈયાના   ઉરની   ઓજસ  હતી
                  બહેન સહજ બચપણની મારી  હરીફ હતી

                   ઓચિંતી   ઈશ ઘેર પાછી એ ફરી   હતી
                  માતતાત  નજરુંમાં  મરુતા  ઝરતી  હતી

ના સુણ્યું જાયે  આ  ગીત  ઉરૂ  ગાતી’તી 
“કકડુપતિ  રાઘવ રાજારામ” રટતી’તી  
ને વળી તોફાની ખિલખિલાટ હસતી’તી!  
 
શબ્દો અંહી આવ્યા આ સૂરોની પાંખ પર
જઈ જોજન ભીંજવશે  ભૈયાની આંખ પણ
                                                                                                                                                                                                                         
ઉર્વીની   ઉષ્માથી  નયણાંના  તોરણ  પર
 મીઠુ   હસી  ને  રડી   કેટલીયે   યાદ પર
                   ————

My sister-Urvashi

One tear drops from the corner of my eye
Oh! with this song, the memories revive

We couldn’t bear to listen to the song any more
For my five-year-old sister  was no more

She used to sing, “Kakadupati raaghav raajaa raam”
Instead of, “Raghupati raaghav raajaa ram”

One day she was there, melted in our veins
Then she was gone, leaving us in pain

We have missed her a lot throughout our lives
Relived with this song special moments of those times

            
                           ————————–

હસી ફરી– Smile Again

 

painting by Dilip Parikh                                                     
                                                         હસી ફરી–

આશ તારલી આજ રાતભર ઝાકળ થઈને ઝરતી
સ્વપ્નોની રંગોળી જો ને વાદળી શ્યામ  વરસતી

યૌવનના  આંગણમાં  વેલી  ખીલી  પ્રેમ સીંચેલી
શરમાતી   મલકાતી   અર્પિત   પૂર્ણ પણે  વરેલી

એના આસે ક્ષ્વાસે ઝૂલી  પલકન  આંખ મીંચેલી
ત્રાપટ ઝાપટ  વાગી  ત્યારે  ધ્રૂજતી  એ ભીંજેલી

અણધારી   આફત   આવેલી    વાછંટે   વીંઝેલી
તણખલાના  તીર  તેવર   ક્રુર   કાંટેથી  વીંધેલી

હૈયામાં એ હામ લઈને    શક્તિ   સહ   જાગેલી
મમતાળી  ડાળી   ઓથારે  હસતી  ફરી ખીલેલી

એ જ ઝરતી ઝાકળ  ઝીલી તૄપ્ત બની તરસેલી
હૈયામાં  ઉમંગ   લઈ   નવસ્વપ્ન    રચે  રંગીલી

                                                            ————–

  Smile Again     
My wonderful teacher, I send you this letter
To let you know that my life is much better.
As you know, I grew up in Syria
School and college were sheltered euphoria.
He was cute and pursued me for long
I married him for love, thought together we belonged
I was overjoyed to come, guided by his ruling hand
I was happy in the hijab, timorous in this foreign land

Soon, my love was quite aloof; he had seen the dollar spoof
I was hurt and all alone, didn’t know what was going on!
He often slapped me here and there, I thought,“ he is just upset!”
I didn’t have anyone to tell, I kept the secrets very well.
He humiliated me more, asked for papers and passport,
I said, “ no, no, you must leave.” He said, “ need you to deport.”
He waved the shiny knife, yelled and dragged me into the street,
I cried and begged him just to stop, couldn’t see any way retreat.

 The police took me to a bend, where I could barely comprehend.
They told me to call some shelter, a safe place
“I want to see my mama’s gentle face.”

 Lucky for me that you were there,
You kindly took me in your care.
You tended my broken, beaten life,
                               You stroked my tender, weeping heart.                            

You taught me how to get my rights
     Find the freedom from the fights
      I look forward to future sights
    Out of the dark and into the lights.

                       I thank you, O’ my teacher, as well as several other kind helping hands.

                                   Your Happy Survivor                              
                                    —————————- ——————-
                               True story/Written by Saryu Parikh, June 2009

 

રક્ષાબંધન

                   

                                                                       મુનિભાઈ સાથે ૧૯૫૦

જિંદગીમાં દીર્ઘ રુજુ રુણબંધ ભાઈ બહેનમાં
બે કીનારા સ્નેહના  વારી છલકતા  વ્હેણમાં

 માવડીની  ગોદમાંથી    ખેંચતો    ઉતારવા
પણ એ જ લાવી આપતો’તો બોરજાંબુ મનાવવા

 મસ્તીમાં મારે ખરો પણ,  મારવા  ના દે કોઈને
હું કદી  વઢું લડું  પણ આંચવા ના  દઊ કોઈને

 અરે! કોણ આને પરણશે! ચોટલો બાંધી ચીડવતો
બહેનનો સુહાગ શોધે,   કો  કસર  ન   ચલાવતો

 અંતિમ સમય હો માતનો કે કષ્ટનુ  કારણ  હશે
હ્રદયના  ખાસ  ખૂણામાં  સહોદર   હાજર   હશે

 પાનખરના પ્રહરમાં  હું આજ આવીને   ઊભી
બાલપણથી શુભેચ્છા સદભાવ વરસાવી રહી

 અત્યંત નાજુક લાગણી અણકહી જે અનુભવી
 પ્રાર્થના, હીરદોરથી રક્ષા કરો મમ વીરની

———-સરયૂ પરીખ

   Rakshaa Bandhan

 

  The longest relationship in my life is with my sibling
 Kind of competing, but caring deep feeling

 My brother, who used to pull me down from my mother’s lap,
Is the one who used to bring bora-jambu to please me.

 He might hit me for mischief, but he wouldn’t let anyone harm me
I did scream and fight with him, but I wouldn’t let anyone scold him.

 ‘Oh, who will marry her?’ He used to pull my hair and tease,
But to find a good husband for me, he would not compromise.

 It could be the last hours of our mom’s life or some trouble in my life,
My brother will be present in that special corner of my heart.

 Years have gone by since our childhood part
I have showered him well wishes from my heart

The gentle subtle feelings in me, 
With this thread of shiny silk,
I pray, Almighty protect him

——————————————————–

^Saryu  with Munibhai-1950/ Sangita-Samir, ‘08

Raksha Bandhan: A sister ties Rakhi, silk thread, on brother’s right wrist, gives blessings and receives gift and life time promise from brother to protect her.

A Village

A Villge. By Dilip Parikh.            સાહેલીનો સાથ, નિર્મળ નીલ આકાશ
                                                          નીર નૂપુર ને નૈના આનંદે છલકાતા જાય–સરયૂ

Details: