MANTRA..a book of poems

 

 Inline image 1MANTRA
Poems in English and Gujarati
by Saryu Parikh

Book Cover: Painting by Dilip Parikh
The painting has two aspects: Physics and Spiritual.Einstein says, “Energy and Mass are two different states of the same thing (E = MC2). The “black circle” in the center represents a “blackhole” – a source of the energy, which is manifested as the visible universe. Everything is nothing but the Energy.
Spirit is called Brahman, the one Absolute. Aum is the creative vibration that upholds the universe through Prakriti, Mother Nature. The limitless Brahman remains unchanged even after the infinite universe comes out of it. Everything is nothing but Brahman. The experience of duality is an illusion.
The painting has two faces, Brahman and Maya, merged into one, representing absolute and manifested energy. It is Brahman who projects the universe through the power of His Maya. The creator and the creation are not separate, but one.
——

Other publications of Saryu Parikh:

  1. Flutter of Wings, a novel
  2. Moist Petals, a novel
  3. Essence of Eve નિતરતી સાંજ, poems, painting, stories.
    4. Smile in Tears આંસુમાં સ્મિત, poems and stories
    www.AMAZON.COM/saryu parikh
       www.saryu.wordpress.com        saryuparikh@yahoo.com

Essence

The dewdrops of your blessings
on the petals of my life,
O God! Give me wisdom
to Receive, Embrace, and Let go.
——

You never know a smile on your lips,
May grace the hope in someone’s heart.
You never know when sharing your joy,
May help someone to find a song.
You never know when a touch of your hand,
May spread some wings to fly beyond.
——

If a touch can electrify, a word can pacify.
A whisper can awaken; a look can mesmerize.
Then faith and trust bring winsome songs,
and ring the bells to wake up the souls.
——
Let’s hold hands and ride through the storm.
Hold tight! So, no flow can sway you off.
Pray, o my friend! With all your might,
and the cosmos will unite to make things right.
——

The hummingbird hovers over the honeysuckle and flies away.
A moment such as this . . . takes my breath away.
When my love says yes to set my heart in a sway,
A moment such as this . . . takes my breath away.
Just for me, a star shines from far away;
A moment like this . . . takes my breath away.
——
She swallowed a sob and hugged her son.
She mournfully asked, “Why me, why me?
As the wise ones say, there are always reasons,
and that’s why you are specially chosen.
——

My love, help me remove the dew from my rose,
bring the sun to my window.
I hear you play the harp of my heart,
I want to wake and walk to you,
but I can’t take a step.
——
Like a flower of His sigh, I will curl up and die.
I wish you, o my love, you thrive and survive.
Pure love, a beam of light, the magical wonders,
Pure love gives, creates, and simply surrenders.
——

Love song I sing, with this promise ring.
I feel his touch in the whirling wind.
On the rays of sun, he walks toward me.
His amazing grace embraces me.
——

Life is too short to waste and too long to ignore.
The most needed sensation for every human heart,
A loving recognition from another loving heart.
——

We close a chapter, but our friendship leaves a mark.
The book is still open, with a silky bookmark.
——

My Life

The magnificent journey of many medley moments,
Each pretty pulse has its own special comment.

The loyal good relations are my strength and treasure,
The wile vibrations always taught me a lesson.
The pure precious feelings when love flows freely
breaking lines of mine and submerging serenely.

Two friendly worlds, a rainbow arc,
I share the words of deep delight.
The song of life, my grateful heart,
simply follows the guiding light…
——-

Saryu Mehta-Parikh was born and raised in Bhavnagar, Gujarat State, India, surrounded by poets in the family. In 1969 she married Dilip, a physicist and artist and mad their home in the USA. She lives in Austin, Texas.
Saryu says, “My poems are the result of our spiritual studies and inner song inherited from my mother.”
 
પરિચય
વતન ભાવનગર મીઠો વાસ,
‘ગંગોત્રી’ બચપણ આવાસ.
હરિભાઈ પ્રમાણિક પિતા,
કવયિત્રી ભાગીરથી માતા.
ગૌરવ લઉં પદ્મશ્રી મુનિભાઈ ભ્રાતા.
કલાકાર દિલીપ જીવનસાથી, બાળકો બે પ્રભુની કૃપાથી.
અમેરિકામાં વર્ષોનાં વાસી, આધ્યાત્મિક જ્ઞાનનાં પિપાસી,
સંગીત સાહિત્યનાં મીમાંસી.
સરયૂ મહેતા-પરીખ
——

                                    Content:

  1. Must Have Done Good                            2.   Essence of Eve
    3.   Circles of Miraacles                           4.   The Broken Wings
  2. Help me Heal                                             6.   Salt and Cinnamon
  3. Innocence                                                   8.   Pink Dress
  4. Soft Yellow ball                                          10. Nearness
  5. Five-Year-Old and Her Daddy               12. Live or Leave
  6. Is This Heaven or What?                       14. Not Know-Real Me
  7. A Poem for Him                                     16. Wonderful Smile
  8. Sufiya Anjali                                            18. Touch the Son
  9. It’s Outside                                                20. Fantacy
  10. Upon Her Loss                                         22. The present Moment
  11. The Magical Moment                             24. Welcoming Ring
  12. Realize                                                       26.  Angel in Me
Poems in Gujarati and English
આત્મહંસ                   Swan of My Soul
મનઃશાંતિ                   Peaceful Within
હસી ફરી                    Smile Again
અવહેલના                  Helping Hand
પરાવર્તન                    Turnaround
સદા વહેતી                 Ever-Changing
અલક ચૂમી ગયું           A Joyful Kiss
ભરોસો                      Assurance
માનવ કઠપૂતળી         Director
સંમતિ લગ્ન                 The Choice Marriage
પુણ્યપ્રકોપ                 Anger
હું વધુ ચાહું                 If I Love You more
દીકરા આવો              O Son! Be Like
સંભાળજો                  A Mother Says
અશ્રુબિંદ                      My Sister-Urvashi
એક અમૂલ્ય ક્ષણ           A Moment
સમજાવું                       Solace
કાચનું મંદિર                 Temple of Mirrors
મનઝુલો                       Mood Swin
અંજુનાં પગલા               Our Flower Girl
પુત્ર અને પૌત્ર                Son and Grandson
દાન અને સ્વીકાર          Give-Receive
કરચલીઓ                    Wrinkles
એકલા                         Alone
છત્રીની છાંવમાં             Under an Umbrella
અસ્વીકાર્ય                    Unacceptable
એક ચૂમી                      A Kiss
સાસુ                            Mother-In-Law
સૂકાયેલાં આંસુ              Her Dry Tears
અરેરાટી                       Shudder
ચિત્રોમાં ચહેરો               Her Face in
ઝાંખો ઉજાસ                Shadows in Mist
સ્વભાવ                        Nature
ઈચ્છા-મહત્વાકાંક્ષા        Wish and Desire
સંતાનને                        Let Go
અનુકંપાના આંસુ           Tears of Compassion
બાલ-હાસ્ય                   Joy
ઉંમર ઉંમર ના               Stages of Ages
Comments by Dilip Parikh
મારું સાચું મોતી            My True Pearl
ઝંખવાયેલો ચાંદ            Abashed Moon
જીવન-મૄત્યુ                  Life and Death
ટીએન કહેશે                 Tian Might Say

Must Have Done …. Good

A house on a hill and a window to the sky,
In blue of my eyes I feel warm sunny sky.
Deep sleepy nights and bright dreamy days,
Delightful dawns play a symphony of rays.
A fistful of colors thrown all around space,
Raindrops shine through the rainbow lace.
Wild flowers rally on  wonderland prairie,
White wild posies do dance with  the fairy.
Most of all, the good attitude
Lets me live at a lovely latitude.
Holy hue humbles and hugs me in verse,
Have I  done some good  to due deserve!
——

 


Essence of Eve
Dews of dawn on the whisper of verses,
Riding from moment to moment;
Merge and melt in the essence of eve.

Awake to rejoice at the light of the sun,
The wonderful verve of life and love.

Awareness makes me forget the past,
Kindles fiercely the hope in my heart.

The peaceful rhymes of my poetic life,
The imperial glory and boundless flight!

I write my lines in the simmering sand,
The ocean of emotions exalting the land.
——


Circles of Miracles

The race remains between ego and acceptance,
Capture edgy ego in the circle of concurrence.
From you to me a wave of compassion;
If I receive becomes a miraculous mission….

The fragile feelings are rashly broken,
The graceful waves are brashly trodden.
Affliction bangs its head in the dark,
At the barriers built of yours and mine….

Affection travels quite free in elation,
Go take a chance to revel in relations.
Petals of lotus link smile to smile,
In wide open space from eye to eye….

God is a giver, there are very few receivers.
The givers and receivers make the circles of miracles.
——-


I think receiver is greater than the giver.
One cannot give love, care and even hate if others do not receive.
When one asks for help, God can give . . .

 

The Broken Wings

Where am I?
I cry, gag, and wake up with a whack.
I am out, aghast, where is my sac?

The wonder at care and sweet gentle stare,
I crawl and cling, funny wobbly fling.
So, day by day I am made aware
of my two strong wings to flap and flair.

The deep blue sky and the shifting winds,
I soar and slide, giddily glide.
The wings are forever, I think in trance.
I race nonstop, one-way advance.

Years went by…Now, why can’t I?
I push and try to fly in the sky.
My broken wings and slower swings,
Made me realize of time gone-by.

May someone come to carry me again,
I don’t want to cling to the broken wings.

The cycle of life and a pause of death,
The time has come to get new wings.
——

Our life cycles.

 

Help me Heal

This melting sky makes me cry,
O’ my beloved! In rain I’m dry.

My tears of joy and peace of my soul,
Haven’t come back since you’re gone.

The birds sing soft, hide in the loft,
Melodies of love shyly moan.

Why this way my heart just aches?
My fluttering feelings, I can’t catch.

I open my door and stare your way,
You come and stay, don’t stay at bay.

I can’t understand my forlorn mind,
This  world  around is  not  so  kind.

I long to be yours and share my bliss,
Our hearts will heal with a sweet little kiss.
——
Comments: Your creation has all those sublime feelings …. The longings. The cravings. The sufferings. The wait ….
And that wait is eternal! – Harish Dave

Sentimental longings of every heart. – Carolyn Megason.


Salt and Cinnamon

“Bena!  Salt and cinmon!”
His usual, unusual request.

Granny smiled and gave consent,
They both were cozy and content.
She would sprinkle on a dish,
Happily he would lick it lickity-split.
When he was ten, to sooth his jolt,
He asked again for cinnamon salt.
The time escaped in rapid pace,
He gets a call  in foreign place.
“Your granny has been very ill,
She has no more survival will.”

In silent night,  he comes to tend,
He holds her softer, smaller hand.
The boy in him with misty eyes,
Whispers gently, emotions rise,
“Don’t go, Bena! Don’t yet sleep,
Give me salt and cinmon please.”
——

My grandson, Kethan’s unusual style of eating salt & cinnamon, which lasted for several years.       

 

Innocence

Rosy  fresh  blossoms, show up at my door,
The sweet smiling faces, we love and adore.

The twinkle in their eyes, soft  and  so sure,
A special precious pleasure, pious and so pure.

Spreading cheery arms,
“Come to me sweethearts!”
In fraction of a moment encircle our hearts.
Frisky tiny  feet  scurry  round  all   around,
“Run Bapu, run!” The gleeful singing sound.
Who  is chasing whom? A simple silly race,
Childhood  runs  to us, gathers in embrace.
Sparkling shiny smiles, a blissful resonance,
Darling  little  ones  hold  divine  innocence.
——-

 

Pink Dress

Many moons ago, curious questions asked,
When my Granny made me a pretty pink dress.
“Why little girl! Your grandma made a dress?
What could be the reason and what is the occasion?”

“I don’t know why! Maybe, just because …
or I may guess, because I am a princess.”

“How do you know and who says so?” They asked.

“A princess is who I am; my Papa says so….
I’ll wear my dress and go to a fair,
All my friends will gleefully stare.”

The flowers are fresh and petals rose-pink,
I hold memory link, and feel tickled pink.
Bouquet in my hand, matching with my gown,
A shear shimmering veil, a coronation crown.
Those days, and the small pink dress,
with turning seasons slightly fade.
The adoring eyes and smiling face,
keep princess in me shine like a jade.
——-
 

Soft Yellow Ball
We had a soft yellow ball and green little bat;
A rug in her room was a grand play mat.
“Granny! You throw the ball and I hit away;
I know you are slow and I will get away.”

She would laugh and say, “Oh, boy! You are fast.
You surely are the best; now I need some rest.”
In the heart of my heart, I had a suspicion,
Sometimes grandma just lets me win.
“I make the tricky moves; I am a checkers champ.”
But alas! When I was trapped; I held the tears back.
Grandma used to say,
“Oops! I made a wrong move.
It looks like, boy, you will win soon.”

In the heart of my heart, I have now confidence;
Grandma has helped; it is coincidence.

I go out into the world,
so assertive and keen,
I have to do my best
where no one easily, allows me to win.
——

Nearness…

Grandma’s house, another home of my childhood.
They tell me tales, when I used to play,
once in a while all alone.
Grandpa wondered,
“What is she thinking, playing there all alone?”

Those were the days of small sweet queries,
Grandma would call and I reappeared,
With hugs and kisses the gloom disappeared. . .

As a troubled teenager, I entered their home,
The sobs wouldn’t stop, some boy had hurt.
“Grandma! Please, just let me be alone.”
In the secluded space, I knew, I wasn’t alone. . .

Today, the sad young woman opens the door,
Where no smiling faces, no welcoming arms.
The deafening quiet pours through her eyes,

“Please grandma! Don’t leave me alone.
In the whole wild world, I am lonesome now.”

A peaceful hush in Grandma’s house. . .
——
A teenager and a lifeless grandparents’ home


Five Year Old and Her Daddy

All in all one thing is for sure,
He is my papa and I am his world. . .

Every time we come, they gladly receive,
Warm hugs and kisses, saying, “He is our son.”
Auntie says often, “My cute kid brother.”
Whatever that may be, I don’t get it.
All I know is that he is all mine.
Just do as I say and all will be fine. . .

Today as we leave, grandma hugs daddy tight.
Tenderly he said,
“Don’t cry, Ma, I will come back soon.”
Also, my eyes sting with tears,
Maybe, daddy meant to them more than I realize. . .

Sounds like that story papa had told,
Once this forest was filled with cheers.
The birds had to fly to find new nests,
Now two birds left to tend the empty nest. . .
——-
The possessive demands of the children on their parents do not recognize any other relations. But with age and observation, things change. I saw that recognition this time in our Ava’s sensitive eyes.

Live or Leave

I have to leave them, who mean the world to me.
The quivering feelings and teary eyes,
The fleeting thought of how to survive!

I see the world swirl around
with the same pace, with the same chase.
Here, the ice palace is melting in bane.

My desires dissove and wisdom arise.
It’s okay to live or okay to leave.
The karma vibration has to cease.

My call will come; I may hesitate.
But my dearest says, “I will be fine,”
Assures me the rest will be fine.

In the tree of my life, the buds have bloomed
and fragrance has loomed.
This flower did bear the fruits to share.
The work is done, in peaceful lull my life succumbs.
——


Is This Heaven or What?

The birds fly by with me on their wings,
Sweet chirping in trees, competing to sing,
The birds and the leaves are turning their heads,
Is this Heaven or what?

The sailing and piling of cloud after cloud,
The sun on its tippy toes, holding the veil,
The sand and the rays feel warm and vast,
Is this Heaven or what?

The seeds are sleeping quite snug and safe,
Spring comes swinging to shake them awake,
The seedlings spring out so green and grinning,
Is this Heaven or what?

I sit on my deck so close to the dell,
Imbibe all I can to please my every cell.
The life in me longs to ask an angel,
Is this Heaven or what?
——

Not Know-Real me

I should be well known, but no one should know me.
The praise and pleasantry, but know not the real me.

The dance and display of truth and change,
But hush and hum where favors exchange.

Fancy up the front and decorate the door,
The dirt and din sweep under the floor.

I am loyal in love and adore my wife,
The anger and abuse better bury in sand.

High big spender and generous jolly vendor,
Hide my tricks so you easily surrender.

In heart of my heart I know, right from wrong,
Soul silently cries when I sing the pompos song.
——-
Showing off has consumed our lives. We have forgotten the difference between need and hoarding material things. We do not follow our internal voice but join in the pompous race.


A Poem for Him

Since we cosigned in the race of this life cycle,
We have been two wheels of the same bicycle.

You lead me through the seven set circles,
Each has been conjured with many miracles.

The loyalty and longing intertwine hearts,
The routines and the duties tug us apart.

Your foot on the brake and steady navigation
have guided our lives without deviation.

In life’s uphill journey, I follow when you roll,
If you slip into reverse, I cruise and control.

The push and pull, check and balance,
A keen, kind critique brings the best out of me.

A good spouse, a great father, a superb grandfather,
I hope and wish the ride goes far and farther.
——-
For Dilip…on May 19TH…with TLC…Saryu

 
Wonderful Smile

Pretty little girl is coming to town.
Not seen for a while, glad she came down.

She smiles at us, but clings to her dad,
Then frowns a little, maybe she’s sad.
Delicate tress partially covers her face,
Lovely little hands twist soft silk lace.

Sits at the table, asks, “When, what, how!”
Giggles at Bapu when he sneaks in a “Wow!”

Butterfly flutters on her lemon-yellow dress,
Runs with her cousin who tries to impress.
We try to convince for a hug or a kiss,
She remains reserved, a rare hit or miss.

Visit is over; we say “Sweet, so long.”
Coy rejoice, holds daddy all along.
——
Ava Samir Parikh. June 15 2009

Sufiya Anjali

Let me introduce you to our sweet little Sufiya,
Who has arrived from the house of Ishwar-Allah.

Why is she sleeping all day and night?
Maybe she is dreaming of the story of the knight.

What she is observing, no way we can know;
Why does she frowns, to us it’s unknown.

She stares at her mother, who smiles at her jest,
She gently clings to her, ignoring the rest.

Her big brother there, sits smugly in Papa’s lap.
A storm may arise when she also climbs his lap!

Whenever she likes sleeps, drinks or cries.
Whatever she chooses, it pleases us hearts.
——-
Sangita-Mridul’s daughter, Kethan’s sister and our granddaughter. Sufiya 3/16/09

Touch the Sun

She sits on the swing, thinks she has wings.
She wants to touch the sun, says,
“Push higher than the moon, so I can touch it soon.”

The smile on her face, the glee in her eyes,
Her pink pretty cheeks, her hair in the air.
“Nana, push me more, higher than the moon.”

“The time has come, the tricks you have known.
Let’s see how far ‘n high,
you can swing on your own.”
She pushes so high, she almost touches sky,
But what goes up has to come down.

Nana stands by while she struggles to stay high,
The sun looks down, slightly laughing at her stride.
——

 


 It’s Outside
Our big, lovely present came in a small package,
So sweet and so neat, so wise beyond her age.
Her perfect, pink dress and very gentle steps,
Her pretty, poised self, wins a special place.

She carried her pillow, was her time to take a nap,
She quietly laid down, adjusting her cap.
The thunder and the rain woke her up in fright,

The big disturbing noise had shaken her inside.

She gathered her courage to fight her fear,
“Bapu, lightening is outside, not in this house.
The rumble for sure, is very far.”

By thinking and reflecting, she made her mind clear,
How to fight the fear, we learned from Soni Dear!

——–

                     

Fantasy

Once upon a time, had a curious relation,
Long love, hate, and choppy elation.

Gingerly, I said, “My feelings have been hurt.”
He rendered me retort and took off, quite curt.

All hours for days, on pins and needles,
My heart and mind play the game of riddles.
When he calls, I’ll say, “Honey, I hurt.”
He’ll show some grace, “I’ll give you comfort.”
The game goes on; at the phone I stare.
My mind is grieving as I play solitaire.
Sure, he shall give me details to do right,
Generous as I am, will say, “Let’s not fight.”

Fancy, funny game, my teasing silly mind.
Day dreaming heart drags following behind.
Months and years, no roses, no flame,
My mind is laughing at my fantasy game.
Whatever did happen, turned for the best,
Now! mind is amused, heart happy that he left.
——–

Sometimes the hurtful rejection turns out to be the biggest favor.

Upon Her Loss…

What do I say when you stand alone,
Forever and final, saying, “So long.”

What do I say when he wanted to stay,
But death did come to take him away…!
What do I say when you can’t hold hands,
Your life-long trip, abruptly ends.
What do I say when tears don’t flow,
Dark inside, the lights don’t glow….

What do I say when you are so sad,
I sit so far, just feeling so bad.
The flow of grief will slowly subside,
We all are here to stand beside….

——         To a dear friend…


The Present Moment

Being at peace, my mind and soul,
guide to accept, enthuse, enjoy.

Accepting all and evenly so,
As the humble one says, “Let it be so.”
Enjoyment stream flows from within,
Wakeful and free with internal mean.
Enthusiasm, a visionary force,
Pulsating, renewing, the energy source.

The ego entices with delusory dreams,
The string of stress may choke innocence.

The smooth surrender and positive presence,
Aware, this moment is gifting the present.
——

Inspired by Eckhart Tolle’s writing: The consciousness can flow into everyday life; Acceptance, enjoyment, enthusiasm.

 

 

The Magical Moments
I reminisce and see,
The magical moments of my life….

As a little girl, brother and I,
Going to buy the firecrackers,
Holding my papa’s hand,
That was a magical moment in my life.

The game was going,
I was struggling and toying,
The victory for me and cheers of joy,
That was a magical moment in my life.

He was just looking, staring and waving,
His brave steps toward me
and his gentle love touching,
That was a magical moment in my life.

These precious moments are like pearls in a chain;
In the thread of my life, shiny and worthwhile.
These enchanting moments of my life.
——



Welcoming Ring
The young man hugs his granny,
as she puts a ring in his hand.
The young woman’s eyes ask, “What and why?

He says, “Darling! Let me explain . . .

As a little boy, I admired this ring.
The sparkling diamonds set amethyst around,
They blinked and winked like the smiling stars.
Grandma had said,
‘One day, my Dear, you will fall in love.
If I like your girl, this ring will be yours.’

“This means that Granny likes my choice.
She welcomes you, my love! The ring is yours.
You wear this ring for sparkle and shine.
This symbol of love just warms my heart.”
——
One day, looking at my ring and this imagination resulted. The next day I asked my five-yr.-old grandson, “Do you like this ring?”… He said, “Yes.” I said, “When you are older, you will bring your girlfriend here.” He asked, “Who – Sufi?” (his sister). I said, “No, your girlfriend from college.”  Kethan wondered, “Bena, tell me who is she?”… “Well, time will tell.”
Anyway, he liked the idea of receiving this ring one day.

 

Realize

You sit in your narrow little corner and Judge;
The world passes by!
You sit in your narrow   little corner and Sulk;
Love passes by!
You sit in your narrow little corner and Complain;
Time passes by!
You sit in your narrow little corner and Connive;
Peace passes by!
You sit in your narrow little corner and Frown;
Joy passes by!
You sit in your narrow little corner and Demand;
Nature passes by!
You emerge from your narrow little corner and Realize;
The Universe around sings.
——

Angel in Me

I spread my arms,
And there shall be flowers!
I  flip my wings,
And  there shall be spring.
I open my eyes,
And  there shall be light.
I open  my mind
And  people  are  kind.
I share my bread,
And  there shall be peace.
——-
 

Two versions of one theme.

Expression of feelings in English and Gujarati poems.

For a long time, I wasn’t sure that I would be
able to enjoy writing poetry in any language other than my mother tongue Gujarati or Hindi. But here I am    expressing my feelings in English and connecting with
the next generation. It is a pleasure when my grandchildren excitedly read the poems, especially those written about them.

The poems on the following pages are not translations but one emotion and two expressions.
——

 
આત્મહંસ
આત્મહંસની  અનેરી આ ઉન્નત ઊડાન,
ના સત્ય કે અસત્ય આપ આનંદ ઉજાસ.
શુભ્ર માનસમાં છાંયે પેલું નીલું  આકાશ,
હું જાણું, મનઃશાંતિ મારા અંતરની પાસ.
દેવ  સૂરજને  અણસારે  જાગૃત  સભાન,
શ્વેત  હંસ  ધીરે  ફફડાવે, વિસ્તારે પાંખ.
ભરે શ્રધ્ધાથી ફાળ  થનક નર્તન  ને ગાન,
તેજ આશા કિરણ ચમક આંજે  રે આંખ.
એની આગવી અદાથી હંસ અર્પે છે શ્લોક,
એની પાંખો  ફેલાવી  આલિંગે  અવલોક.
પ્રાર્થના,  સમર્પણ, કૃપા  શક્તિનો  કોશ,
ના સમય તણી રેખા, અલૌકિક આગોશ.
આ  ક્ષણમાં જે જીવ્યા તે  જ અમરકાળ,
ના ભૂત કે ભવિષ્ય, આ પળ, અનંતકાળ.
——-
પ્રતિભાવઃ   સરયૂબહેન, ખૂબ સુંદર રચના.
વાહ. વાહ… વાહ… આપની કલ્પના, સહજ આવેલ શબ્દોની મીઠાશ, અલંકાર, પ્રાસ …. વગેરેએ મન ભરી દીધું, થાય કે વારંવાર વાગોળ્યા જ કરીએ. આવી રચના ક્યારેક જ વાંચવા મળે છે…. ખૂબ ખૂબ અભિનંદન… પ્રવીણ શાહ.
 


Swan of My Soul
The swan of my soul feels free in flight,
No right or wrong, just the light of delight.
The crystal-clear mind, reflects the bluish sky,
The peace within my reach, I simply realize.
Awakened, aware by the nudge of the sun,
The white swan softly flutters wide wings.
He takes a leap of faith to dance and sing,
The rays of hope gently pull the shiny string.
In one unique way he dedicates the verse,
His wings are open to embrace the universe.
A prayer to surrender gives grace to revive,
The timeless trance in the space of divine.
Live in the moment, and forever in eternity,
No past no future from here to eternity.
——–


Comment: Lovely – touching sublime height!!!
A Hansa-the Swan also symbolizes the atman – soul returning to Brahman-Universal Truth……Dr. Munibhai Mehta

મનઃશાંતિ
અવનીને આંગણે ઊમટ્યાં આકાશનાં
ધુમ્મસને, ધીરજ  ઉજાળે  અવકાશમાં.
કોલાહલ કુંજનમાં  મહોરાં  ઉલ્લાસમાં,
સંવેદન સંશય   સમજાયે  અવકાશમાં.
મનડું    મૂંઝાયે   અટવાયે   ડહોળમાં,
જળમાં કમળ સ્થિત સોહે અવકાશમાં.
સૂના  બધિર  તાર  જડવત્  વિરામમાં,
ચેતન ટંકાર, સાજ  રણકે  અવકાશમાં.
ઘોડાપૂર લાગણી,  ધસમસતાં વ્હેણમાં,
લાગે  લગામ શરણ  માંગે અવકાશમાં.
ભમરો અધીર મધુ આસવની આશમાં,
હળવે હવામાં  ફૂલ   ફાલે  અવકાશમાં.
ઝાકળની  જાળી  ને  માની  લે પિંજરું,
ઊડવાને  મોક્ષ માર્ગ દીસે અવકાશમાં.
અંતર  સૂતેલી આ સર્જકતા  શક્તિની,
ક્ષણમાં સુહાન કળી જાગે અવકાશમાં.
——-

આંતરિક શક્તિને ચેતનવંત થવા દેવા માટે અવકાશ,
અર્થાત, શાંતિંભરી નિરાંત આપવી પડે છે.

 

Peaceful Within
The earth is dark in storm and cloud.
The bleak turns bright, only in stillness.
The laugh is loud in a rowdy crowd.
The true tears flow, only in stillness.
The fretful petals drown in a whirl.
A lotus is untouched, only in stillness.
The notes vibrate, dismay with discord.
Repose gives voice, only in stillness.
The untamed emotions vehemently surge.
They softly flow, only in stillness.
The anxious bees, buzz around the buds.
The flowers will bloom, only in stillness.
The soul will rage in an illusory cage.
Seeps stream of beam, only in stillness.
The creativity in me, a God-given gift,
Will rise and pervade, only in stillness.
——-

To activate internal strength, and to give opportunity to our creativity, we have to provide peaceful space to our mind.

હસી ફરી

આશ તારલી આજ રાતભર ઝાકળ થઈને ઝરતી,
સ્વપ્નોની  રંગોળી  રોળી   શ્યામ વાદળી  વરસી.
યૌવનના આંગણમાં ખીલી વેલી પ્રેમ સીંચેલી,
શરમાતી  મલકાતી  અર્પિત  પૂર્ણપણે  વરેલી.
એની આશે  શ્વાસે ઝૂલી નરમી  નેણ મીંચેલી,
ત્રાપટ ઝાપટ વાગી ત્યારે  ધ્રૂજતી એ ભીંજેલી.
અણધારી  આફત આવેલી  વાછંટે    વીંઝેલી,
તણખલાનાં  તીર  તેવર  ક્રુર  કાંટેથી  વીંધેલી.
હૈયામાં એ હામ લઈને  શક્તિ  સહ   જાગેલી,
મમતાળી ડાળી ઓથારે હસતી ફરી ખીલેલી.

નવા પ્રહર, ઝાકળ ઝીલી  તૃપ્ત બની તરસેલી,
હૈયામાં  ઉમંગ  લઈ નવસ્વપ્ન  સજે શરમીલી.
——
Smile Again
My wonderful teacher, I send you this letter,
to let you know my life is now much better.
As you know, I grew up in Syria.
School and college were sheltered euphoria.
He was cute and pursued me for long;
I married him for love, thought together we belonged.
I was overjoyed to come, guided by his ruling hand,
I was happy in hijab, timid in this foreign land.

Soon, my love was quite aloof; had seen the dollar spoof.
I was hurt and all alone, didn’t know what was going on!
He often slapped me here and there;
I thought, “he is just upset!”

I didn’t have anyone to tell, I kept the secrets very well.
He humiliated me more, asked for papers and passport,

I said, “No, no, you must leave.”
He said, “need you to deport.”

He waved the shiny knife, yelled as dragged me to the street.
I cried and begged him to stop,
couldn’t see a way to retreat.

The police took me to a bend,
where I could barely comprehend.

They told me to call some shelter place;
I want to see my mama’s gentle face.”
Lucky for me that you were there.
You kindly took me in your care.
You tended my broken, beaten life,
You stroked my tender, weeping heart.
You taught me how to get my rights,
Find the freedom from the fights.

I look forward to future sights,
Out of the dark and into the light.

I thank you, O’ my teacher, as well as several other, kind and helping hands.

Your Happy Survivor

——

True story. Volunteer- Saryu Parikh, June 2009

અવહેલના
બહેન, હું તો પારકા પોતાના ગણી આવી
દિલે આશા અરમાન ભરી લાવી
સ્નેહ   તાંતણે  ભરોસે  હું  ચાલી
મારી સેંથીએ સિંદૂર ભરી મ્હાલી — બહેન

એ  મધ્યબિંદુ નાનાશા  વિશ્વમાં
એનો આવાસ અંતર વિશ્વાસમાં
બન્યો હેતુ  મારા  શ્વાસોશ્વાસમાં
છૂપું  આજે   આક્રંદ   નિશ્વાસમાં — બહેન

તૂટ્યો નાજુક  એ  દોર  મજધારે
ઘણો   સાંધ્યો  સંસાર   પ્રેમતારે
ઝટકાથી તોડે મને  છોડે નોંધારે
એકલી અટુલી  હું કોને  આધારે? — બહેન

ભલે નયન રડે  અણધારી  આંચે
જલે આત્મદીપ  શક્તિની  સાથે
શતૅ  શોધીશ હું ખોવાયેલ મુજને
સખી, તારા આ  સ્મિતને  સહારે — બહેન
——   

બીજી વખતના લગ્ન કરી, પતિમાં વિશ્વાસ સાથે પરદેશ આવી. કિશોરવયના સાવકા દીકરા અને સાસુ સાથે સંસારની શરૂઆતના વર્ષોમાં પતિથી સખત જાકારો મળતા, સ્વશક્તિથી લડનાર સ્ત્રી શક્તિની કાવ્યકહાણી.

Helping Hand
Sis, I accepted strangers as my own,
my heart was full of hopes and dreams,
I came trusting the thread of love,
I enjoyed the bliss of marriage. . .

He was the center of my universe,
He was staying in my inner most verse,
He was the purpose of my being,
Now  miserable, I ‘am crying. . .

That tender string broke in the midst,
Couldn’t mend it with trials and trysts,
He cut it with a jerk, left me hanging helpless.
Now all alone, how to fill this emptiness!
Let the tears flow today due to the hurt,
But my soul’s lamp shines with inner trust,
Promise, I will find my lost self-respect.
With the help of your sweet smile,
o’ Sis! With the help of your sweet smile.
———

She came to the USA from India to be a loving wife, to make a good home with a teenage stepson and moher-in-law. She was treated as a slave. She saught out the helping hands and bravely won.  

પરાવર્તન
એક    કિશોરી    કરતી   ભૂલ,
ખૂંચતી  રહે  જનમભર    શૂલ…
મા  એને   મંદિર   લઈ  જાતાં,
બાપુ  મહત્   મુખી   કહેવાતાં.
સહજ હતા સુખ ને સગવડતાં,
મોજ  શોખ   એને   પરવડતાં.

અધ્યાપનમાં  આગળ  ભણતાં,
મુલાકાત   થઈ   હરતાં  ફરતાં.
યૌવન  જોમ  હ્રદયમાં   છલકે,
સપના ખુલી  આંખમાં   હલકે.

ભોળું   મન    લલચાવે   વાતો,
હિંદુ  મુસ્લીમ   વીસરી   જાતો.
ઉંમર  ભેદ   ને   જૂઠી     શર્તો,
લેતી   માત્રિ    વિરોધી   રસ્તો.

નવો   દેશ   ને  પતિ  પાવરધો,
પિંજરમાં    મૂક    વિતે    વર્ષો.
બાળ શિશુસહ ઉદાસ આંખો,
છૂટવાને    ફડફડતી     પાંખો.

માંડ  પકડતી  હાથ  અજાણ્યા,
આત્મજ્ઞાન   શ્રધ્ધાને   જાણ્યા.
સપ્તપદીના      સાત     વર્ષમાં,
બન્યા  હતાં જે સાવ અજાણ્યા.

મડાગાંઠ   જે   પડી     ગયેલી,
ખુલી   તોય   ગૂંચવાઇ  પડેલી.
ખેંચતાણ    ને   જોરા    જોરી,
વચમાં  બાળક  પરવશ   દોરી.

સુલજાવીને    વિકટ    વૃત્તને,
લઈને    ચાલી   બાળ  પુત્રને.
સ્થિર ચરણ  ને દોર  હાથમાં,
ઉજ્વલ ભાવિ નવાં સાથમાં.

જાગ્રત  છે એ  આજ  પછીથી,
જીવનમંત્ર સત  કર્મ  વચનથી.
ફૂલ કળી ફરી નિર્મળ ખીલતી,
પ્રેમ પર્ણ પર  વાછંટ  ઝીલતી.
——-

Turnaround
In the lonely night, I look ahead
at the lonesome path.
Where did I start! Where have I ended up?

I said those lies to become a mistress;
my lies and traps brought deep distress.
I stand and stare at sweet childhood,
I was the one who had closed that door.

Take me back to my home town,
give me the name which was my own.
Please, let me hold a helping hand,
so I can step into the freedom land.

Shona’s suffering came to an end;
with love and strength she took a stand.
She paid her dues with great patience,
returned Deepika with her son.
——-
સદા વહેતી
ઊજમ નીર નિહાળું એક ધ્યાન,
વચે છલછલ નિર્જરતી  છલકાર,
સદા  વહેતી  નદીની  આ  વાત.
જીવ માયામાં  ભ્રામક વિશ્વાસ,
એ અકળાવે અસ્થિર આ શ્વાસ.
સદા વહેતા સંબંધની આ વાત.
મારા સુખના સોણાનો અલોક,
ભુલભુલૈયામાં  ભમતો  આલોક,
સદા વહેતા વિચારની આ વાત.
દિલ ધડકન ને નવનવ એ  હેત,
છબી ફરતી જ્યમ સરતી રે રેત,
સદા વહેતા સ્પંદનની આ વાત.
છૂપી અંતરમાં દિવ્યતા  અપાર,
તેજપુંજ   ઝીણી   રેખાને  પાર,
સદા વહેતી ઊર્જાની આ  વાત.
——-


Ever-Changing
The flawless river flows forever,
I think and believe I can see it forever,
But, I can never see the same river…Even if I try.

Life is like a runaway river,
Ever-changing and never slowing.
Why pull against His wishes,
and hold on to worthless ashes?

No need to leave, no need to cling,
The kith and kin are a short-term myth.
The force of the fleet will trick them away,
The stream of time will split our ways.

I hold up my head above it all,
I’ve to be aware and widely awake.
Remove the covers so I can swim,
And the weight of wants doesn’t drag me down.

We celebrate the Spring, the enchanting stream.
The birth progression; the miraculous dream.
——–
A flowing river and the passing life change moment to moment.
The joy and grief, the love and hate, let them pass with detachment.

અલક ચૂમી ગયું
નૈન આંસુ લૂછીને ઊભી ઉંબર બહાર,
અનઘ  આનંદ ઉમંગ છે હૈયાના હાર.
રે  ધરિત્રી  ને અંબરના ઊઘડતાં દ્વાર,
અહો! આશાના ઓરડે આવ્યો ઉજાર.

બસ, દૃષ્ટાની  હાજરી છે, ચિંતા  નથી,
કોઈ  વાવડ  વિચારની   મહંતા  નથી.
રીસ વ્યાકુળ આકાંક્ષાનું  લાંગર નથી,
દિલ   ડેલીમાં  દર્દીલા   દસ્તક    નથી.

પંખ પંખને હુલાવતો   વાહર આવ્યો,
પર્ણ પર્ણને પળોટતો શ્રાવણ આવ્યો.
અંગઅંગને મલાવતો ફાગણ આવ્યો,
પંથ પંથને વળોટતો સાજન આવ્યો.

જરા સંકોરી વાટ ને સુવર્ણો અજવાસ,
અષ્ટ  કોઠા  પ્રદીપ્ત, સુશોભે  આવાસ;
રંજિત વિશ્વાસ લહે  પુલકિત આ શ્વાસ,
અલક ચૂમી ગયું તેનો અંકિત આભાસ.
——-

પ્રતિભાવઃ શબ્દોનું ચયન ને ભાવ માધુર્ય, એક નિરાળી રચના થકી,
સૌને ચૂમી ગયું. —રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)


A Joyful Kiss

I wipe my tears and take a step outside,
The joy and zeal are springing within.
Opening the doors of earth and sky,
a bright ray of hope is shining within.

I feel the presence of celestial sphere,
My mind is not anxious with any expectation.
There is no chain of anger or agitation,
No pulsating pain when I sit in meditation.

Touching my wings, the wind is blowing,
The monsoon rain leaves me soaking,
But warmly beautifies my body, my being,
My beloved comes, our paths crisscrossing.

I carefully tend the candle of my soul,
My mind and heart can hear my call.
My faith is around me like a joyful wreath,
Creation’s kiss I feel when I breath.
——-

Comment:   Dear Saryu, You are amazing, all the poems are so wonderful and touching. Keep it up. Dilhar Gohel
 

ભરોસો
સપ્તપદીના  સાત  પગથિયાં  અનેક  વચને જોડે,
આગળ-પાછળ ચાલી ચાલી જીવન રાહને  મોડે.
“દૂર ભલે જાઓ પ્યારા! પણ દિલમાં તો રહેશો ને?”
પ્રશ્ન પ્રભાવિત ભીનાં નયણાં વિરહ વ્યથામાં બોલે.

વર્ષોના વહેતા વહાણાંમાં ખર્યું પાન સૌ વિસરે,
થઈ પારેવા આ માળેથી, ભલે દૂર જઈ  વિચરે,
“બેટા! જ્યારે જરૂર પડે તઈં સાથે તો રહેશો ને?”
ઘરડી આયુ, એકલતા, સ્થગિત સમય ના નીસરે.

સાવ સુંવાળી આંગળીઓ પુખ્ત હાથને પકડે,
ક્યાં લઈ જાશો પૂછી પૂછીને મહામાતને ઝકડે.
“નાની! જ્યાં જઈએ, મારી સાથે તો રહેશો ને?”
કોમળ ચહેરો ઉપર ઊઠે,  ઓષ્ઠ પાંદડી ફરકે.

સંવેદનશીલ સવાલ પ્રિયના ત્રસ્ત તરંગ જગાડે,
સાથે   રહેવું   કે   ના   રહેવું    સંજોગો  સંચારે.
“ઓજલ  અશ્રુધારે  મેં રુદીયાની વાત લખી છે,
પ્રિયે! અહીં આવીશ દોડી, એક વચન વાંચી લે.”
——
પ્રતિભાવઃ “ભરોસો” અને ” Assurance” અત્યંત મજાની રચનાઓ!! ખુબ ખુબ ધન્યવાદ. લય પણ આ બાબતને બહુ જ મદદરુપ બન્યો છે……ફરી અભીનંદન સાથે – શ્રી જુગલકિશોર વ્યાસ

 

Assurance

They started a new life, walking side by side,
Pleasing promises, the moments abide.
Once in a while a suspicious smile,
“Will you stay with me forever or not?”

Her small-self wonders, where are we going?
Hand in hand – where will grandma take me?
The delicate face looks up into my eyes;
“Will you stay with me wherever we go?”

Very old age, dependent upon kin,
The service and care are over, forgotten.
The wrinkled face whispers, worried,
“Will you stay with me or disappear?”

I turn, look back, through a haze of tears,
My steps take me far but not forever.
I promise to my love, I shall return,
Please keep the wick fully upturned.
——-
The question is raised at different stages of life by different relations. Loyalty and trust are promised, but sometimes, not kept.

માનવ કઠપૂતળી
રસમાં તરબોળ હું તો જોતી’તી ખેલ,
પ્યારા  એ  પાત્રો છે  દુખમાં  દરબેલ.

સજ્જનને સારા ત્યાં સહેતા’તા વેદના,
લીન એ  નાટકમાં,  દિલમાં  સંવેદના.

વાર્તા બદલાઈ  અને બદલ્યો છે દાવ,
સમજીને કરતાં  હતાં  દુખનો  દેખાવ….

મારા  આ  જીવનના  પરદાના  ખેલ,
નીત  નવા  પાત્રો  ને  પત્તાનો  મહેલ.

આવી  હતી  મંચ  પર ઈશ્વરની  મ્હેર,
નિર્મિત  આ  પાત્ર તોય  વર્તું  મદભેર.

જ્ઞાનીને  યાદ  રહે,  મોહનની  લીલા,
માનવ   કઠપૂતળી  ને પાત્રો  રંગીલા.

——-


Director

Engrossed in watching a wonderful play.
Saw suffering heroes in miserable way.

Getting involved I was feeling so bad,
Forgetting that they pretend to be sad.

Then I realize, they are only actors;
All they can do is obey directors….

Stage of my life, the play goes on;
I’m here on, for a specific role.

The Director up there has conundrum goal,
But, I glide on the stage and forget my call.

Wise ones know we are here to pretend;
misery and joy are temporal bend….
—— 

“I glide on the stage and forget my call.”
“My” and “I” become bigger then “Him,” the Creator.

સંમતિ લગ્ન
પસંદ પરમાણ એમ માએ કહ્યું,
ને  વળી કીધું  કે પ્રેમ પછી આવશે;
જઈ વેલી વિંટાઈ  ગઈ વૃક્ષને…

વચનો આપ્યા ને બન્યા જીવન સંગાથી.
છાવરે  છે વર્ષા ને વાતા વંટોળથી;
પાંગરે રે કૂંપળ પ્રથમ પ્રેમથી.

સુકોમળ કમળપત્ર પોયણીના નેહની,
સૌને અર્પે એ છાંયા સુસ્નેહની,
ગહેરી ગંભીર મલય બેલડી.

પાનખર ગઈ, ગઈ કેટલી વસંત પણ,
વિનીત વેલ-વૃક્ષ, સુમેળથી સમર્પણ,
પર્ણ પુષ્પ આનબાન અર્પણ.

બેમાંથી એક બને વિશ્વાસે વ્હાલ વધે;
ઉત્તરોત્તર અંતરપટ રમ્ય, ૠજુ, સુક્ષ્મ બને;
સંમતિનો લગ્નદીપ પ્રણય લય પ્રસારે.
———

Love marriage is best, second comes the choice marriage – Where family suggests a proper candidate and after knowing each other well, they both choose to get married.

The Choice Marriage
He  was  a  good  catch;

kin arranged for a match.
My mother liked him better,
said love would come later.

I let him know my voice,
and then I made my choice.
He showed interest in me;
he and I became one, we.
The uphill journey started,
with the stranger by my side.
The seven steps in sky
and future open wide. . .

The gentle bond together;
still each one on his own.
A strong shoulder to lean on,
as the dance of life goes on.

The sweet sprinkles of smile
with graceful perseverance.
The hearts and home kept humming
through time and turbulence.
 

પુણ્યપ્રકોપ
ક્રોધાગ્નિની ક્લાંત રાખ સમતલ બુધ્ધિને ઢાંકે,
કૃધ્ધ  કર્મથી અન્યજ, તેમજ  અંતરને  પ્રજાળે.
પ્રકોપ પાગલ  રાજ કરે  ને સમજણને પોઢાડે,
પરજાયા  ને અંગતને પણ,  ઉગ્ર આંચ  રંજાડે.

સુંદરત્તમ આ સૃષ્ટિ સારી ભગ્ન અસંગત ભાસે,
શ્રધ્ધા, નિષ્ટા, મુખ ફેરવી અબુધ થઈને નાસે.
લાગણીઓ વિલાપે બેઠી આત્મદયાની આડે,
ક્રોધાન્વિત મન આંધી કાળા કર્મો કરવા  પ્રેરે.

ક્રોધ બને સુમાર્ગી સાચો જાગૃતી જીવ સાથે,
વૃત્તિઓ લઈ રોષને વશમાં, આવેશોને નાથે.
પુણ્યપ્રકોપે  ઉજ્વલ જ્વાલા ઉર્જાને  જગાડે,
પ્રજ્ઞાચક્ષુ   ખોલી  મારગ  અનેક્ના   ઉજાળે.

અંગારા ના હસ્તે લેવા જ્યોત કામમાં લઈએ,
સૌનું જે કલ્યાણ કરે જ્વાલા જ્વલંત કરીએ.
——-

Commenત, P. K.Davda. બહેન, કવિતામાં તમે ગીતાનો સંદેશ બહુ સરસ રીતે આપ્યો છે. ગીતામાં કહ્યું છે કે ઈન્દ્રીયસુખમાંથી મોહ જન્મે છે, મોહમાંથી ઈચ્છા. ઈચ્છામાંથી ક્રોધ જન્મે છે અને ક્રોધ બુધ્ધીને ભ્રમિત કરે છે, ભ્રમિત બુધ્ધી નાશને નોંતરે છે. પુણ્યપ્રકોપ-વિવેકબુધ્ધી સાથે, જાગૃત અને તટસ્થભાવે દેખાડેલ ક્રોધ પાઠ શીખવે છે.”
 

Anger
When ashes of anger smother the flame,
and the mind fumes within,
Imprudence covers all your senses
and conscience gets crushed with pain.

The beautiful world looks weird
And faith and trust are unknown.
Self-pity rules emotions
to create unworthy commotions.

Anger is good if you are aware,
and it does not control your senses.
When senses are holding the reins of anger
and the wisdom rides beside.

The fire of anger illumines the path of others,
and spreads the peace within.
——–
comment: “You have given the message of Bhagavata Gita, and also analyzed the difference of anger and righteous anger in this poem.”
P.K. Davda.



હું વધુ ચાહું તો દર્દ ઓછું થાય!   **
“દાદા! તમારી આંખની કિનારીએ તગતગતા એ આંસુ,
મારાં છે કે તમારાં?
તમારી એ ઉદાસીનતા શું પૂર્વ તૈયારી છે મૃત્યુ સ્વીકારની?”
“ના દીકરી ના. હજી હમણા જ સમજાયું,
કે નથી થાક્યો હેતથી નિહાળતા તને,
કે નથી સૂકાયું વહાલનું ઝરણું હૈયે,
ગીતો ખુશીનાં હજી ગાવા ગમે છે.

હજી વધુ રહેવું છે આ જગે, વાવવા છે સુકૃત્યનાં બીજ અનેક
અને લણણી કરવી છે અનેક સુખોની.

પણ, મને તેડે મારા સૌ સદગત સ્નેહીઓ
અને એ જ રસ્તે, આ ચૂભતા દર્દો શમે.”
“હા. દાદાજી! સમજું છું હું તવ પીડા ને વ્યગ્રતા.
કહો! હું તમોને ચાહું જો વધું, તો મળે શાતા તમને યથા?”

“હા. જો પ્રેમે ગ્રહે તું હાથ મારો,
તો શમે છે સ્‍હેજમાં રગની વ્યથા.”
———
પ્રતિભાવઃ બહુ જ સરસ કાવ્ય સરયૂબેન! તરત જ ભાવાનુવાદ ગુજરાતીમાં કર્યો.
** ભાવાનુવાદઃ Shree. Vijay Shah


If I love you more . . .
“Your heart is restless, and tears roll from the corners of the eyes…………Are they yours or mine?
I know grandpa! You feel so low,
but are you ready to go?”
“No, my child! I just realized,
I’m not done looking at you.
And I know I am not done loving you.
I am not done singing the songs,
and want to stay for little long.
I am not done planting the seeds
and not done reaping the crop of joy.
But on the other hand,
I am tempted to go and meet my kin.
One way I see to get rid of this pain.”

“Yes, Grandpa, I know you are in great pain.
But my want for you struggles in vain.
Tell me, if I love you more,
will you have less pain?”
“Yes, my child you say the right thing,
You hold my hand and I shall bear the sting.”
——-


દીકરા, આવો થજે!  — કવિઃ અમ્બુભાઈ દેસાઇ

તું મિત્ર બનજે બાપનો, ને બાપનો બાહુ થજે,
વિશ્વાસુ સાથીદારને, શિક્ષક અને દર્શક થજે!
ખિન્ન  હો  તું  જ્યાહરે, તું  ધ્યાનપૂર્વક  સુણજે;
તુજ બાપને, જે કંઇ કહે, તે હ્રદયમાં  તું તુણજે!
તું  એહનો  છે પુત્ર, પણ તાહરો  એ  તાત  છે!
પાલક તહારો એજ છે, કેવી મજાની  વાત છે?
તાત તો મજ્બૂત કરે, આશ્વાસતો એ  દુઃખમાં,
વિશ્વાસતો  એ  તુજને, ‘ને  પ્રેરતો  એ  સુખમાં.

માન    ને   સન્માન   તું   એહને   દેજે     સદા.
પ્રેમનો  હકદાર  એ  છે,  વહેમ  ના કરજે  કદા.

આ  અને  આવી  બધી  વાતો તહારી  છે બહુ.
તેથી જ દુનિયા તાતને, ના ચાહતી, તું  થી વધુ!
——–

Comment:  Saryuben, the presentation in English of this poem is excellent and outstanding for all Gujarati children who did not learn Gujarati for some reason!!!!  Kirit Shah.


O’ Son! Be like….

O’ Son! You be a friend of your father.
His right arm and a loyal companion,
a teacher, a guide, a steady anchor of his life.
What your Daddy has been saying,
listen with your earnest mind.

The father makes you strong,

gives support in your sorrow.
He instills pride and passion,
which leads you to elation.

O’ Son! Give him respect

which rightfully he commands.
All your love you can give

which no doubt he deserves.
No one loves you more, for sure,
than your father in this world.

Whenever you are sad, you ponder on his words,

There is much more wisdom, worthy to remember.
——-
“O Son! ….”based on a poem by Ambubhai Desai.
સંભાળજો

મોકલું હું  આજ સાથે મન કમળની  પાંખડીને,
 જાય જો સુદૂર વ્હાલા વિરહ છે મુજ આંખડીને.
આંસુ અટકે નયન  ગોંખે રય જિગરના ટુકડાને,
 ફરી વહેશે  જ્યારે જોશે  મલકતા મધુ મુખડાંને.
જાણું  છું  કે  જાળવે   તું   જીવ  કેરા  જતનથી,

ક્યમ મનાવું  મ્હાંયલાને  વિખૂટે અમ રતનથી.
જોવું જોવું  અહીં કહીં પરછાઈ એની પ્રતિક્ષણ,
 તનને છોડી દિલ દોડી જાય  લેવા બાથમાં ક્ષણ.
રાત્રી  મધ્યે  સુણું   ભ્રામક  રુદ્ધ  આક્રંદ   એનું,
અપેક્ષા ને અભીપ્સાથી  હાથમાં  એને વીંટાળુ.
સમય જાશે  જટ  વહી ને ભાવથી  ભેગા મળીને,
 પીગળી જાશું પલક પાળે એકલય સંગમ બનીને.
——–


A Mother Says,

Love! I am sending with you,
A piece of my heart.

I will hold back tears, wait not wane.
And let them roll when I see him again.

I know you shield him in your tender loving core,
But how do I console my aching soul?

Every time I see the shadow of his face,
I jump out of myself to run and embrace.

I hear dreamy sounds in the middle of the night,
Will wonder and wish to hold him tight.

I know my loves!  Time will pass,
And we’ll melt again in each other’s arms.
——
A mother’s pain when she sends her 2yr old son with her husband. Even a short time separation is hard to bear.

અશ્રુબિંદુ

એક અશ્રુબિંદુ  મારી પાંપણની કોર પર,
  ગીત લઈ આવે જુની યાદો દિલદોર પર.

નાનેરી બહેની મારી, ઉર્વશી  પરી હતી.
   આવી’તી આભથી પાંચ વર્ષ રહી  હતી.
   માતપિતા ભ્રાતાના ઉરની ઓજસ હતી.
   બેન સહજ બચપણની મારી હરીફ હતી.
   ઓચિંતી ઈશ  ઘેર પાછી એ  ફરી  હતી.

માત તાત નજરુંમાં  મરુતા ઝરતી હતી.
ના સુણ્યું  જાયે  આ ગીત ઉરૂ ગાતી’તી. 
“કકડુપતિ  રાઘવ  રાજારામ”   રટતી’તી  
    વળી તોફાની  ખિલખિલાટ   હસતી’તી!

શબ્દો અંહી  આવેલા સૂરોની પાંખ પર,
જઈને જે  ભીંજવશે ભૈયાની આંખ પણ.
ઉર્વીની  ઉષ્માથી નયણાંના તોરણ  પર,
મીઠું  હસી  ને  રડી  કેટલીયે   યાદ  પર.
            ——-
સમયે ફિલ્મજાગૃતિનું ગીતરઘુપતિ રાઘવ રાજા રામઘણું લોકપ્રિય હતું.

 

 

My sister-Urvashi

One tear drops from the corner of my eye,
Oh! with this song, the memories revive.

We couldn’t bear to listen to the song any more,
For my five-year-old sister was no more.

She used to sing, “Kakadupati raaghav raajaa raam,”
Instead of, “Raghupati raaghav raajaa ram.”

One day she was there, melted in our veins.
Then she was gone, leaving us in pain.

We have missed her a lot throughout our lives,
Relived with this song sole moments of those times.
——-

After many years, I heard a film song which brought back my little sister’s memories and tears….

  

એક અમૂલ્ય ક્ષણ
ભલે પાપણ ઝપકતા આ સમય સરી જાય,
જેમ વહેતી નદીના નર્યા નીર વહી જાય.
પ્રિય પૌત્રી હસી મારા ઓષ્ઠ ચુમી જાય,
એ શત શત આશિષની એક પળ…

ભ્રમણામાં ભ્રમણશીલ રાહ ભુલી જાય,
ધરણી લપસણી  નહીં  ઊંચે  ચડાય,
સ્થિર આસ્થાની સાથમાં ડગ ભરાય,
એ શત શત સ્વરોમાં વિજય ગાય…

દીવા  પ્રગટાવ્યા  ને આછેરી  ઝાંય,
તો યે લીંપાય અબૂજ અંધારુ માંય.
એક તણખો આ દિલને અડી જાય,
એ શત શત કિરણોમાં સોહાય…

અંતર­­­­­  પારેવાની  પાંખો  વીંઝાય,
પવન કેરા પાલવે પંખી ઘૂમરાય.
ઉગમ ટકોરો ને દ્વાર ખૂલી જાય,
ઝરે શત શત બુંદોની બોછાર…
——

અસ્ખલિત સમયના વહેણમાં, એક ક્ષણ મૂલ્યવાન બની જાય

                                    


A Moment…

Time is ticking and trailing away,
I don’t mind- hours may slip away,
Here and now with my child’s child,
A moment of a thousand blessings….

I walk for miles, get lost for a while,
The aimless journey in a complex style,
I trip and stumble on treasure of truth,
A step of a thousand surmounts….

I ignite the lamps some here and there,
Still dark and deep the perilous peek,
A touch of spark which brightens my heart,
A candle of a thousand lights….

My wings may swing in the worthless flight,
My eyes visualize this useless blight,
A moment of comment a shared insight,
A gleam of a thousand delights….
——

The time slips away, but some moments turn out to be precious and worthwhile.

સમજાવું
માના મનવાને ફરીને બહુ દિનથી બહેલાવું,
સર્વબ્રહ્મ છે, સર્વબ્રહ્મ છે, કહીને હું સમજાવું.

સાધક જીવ તોય  જ્યંમ  મધમાખી મધુપુંજે,
પરિવર્તન  ને  આવર્તનના વર્તુળે  જઈ  ગુંજે.

નૌમાસ સ્વઅંગ  બનાવી ચેતન ઝરે જનેતા,
પ્રથમ પ્રાણપૂર્યાની પીડા આનંદ અશ્રુ કે’તાં.

એકતાનથી અહ્રનિશ લઈ પારેવા પાલવમાં,
આસપાસ ને ઓતપ્રોત પોષણ ને પાલનમાં.

‘ના મેલતો ઘડી ય છેડો’, હસીને યાદ કરે છે,
ખુશ છે, આજે ઘડી મળે તો માને સંભારે છે.

તહીં નવલ ફૂલ, અંહી વ્હાલપ વળ છૂટે  ના,
સમય સાર સંસાર સમજ, તોયે કળ વળે ના.

મોહજાળ મમતાની ચાહે મુક્તિના અજવાળા,
સહેજે હો યોગ વિયોગ ને સમતાના સરવાળા.
——
A mother’s desperate, natural, Emotions. She is not blaming her grown child, but she is wondering how to manage the change of time….

She tries to achieve nonattachment. 


Solace
Oh! Tender trail of emotions, life always in motion.
Console narrow notions; learn desire-less devotion.
It was long ago inlay, he was sweet sunshine in rain.
At his first blessed breath she smiled even in pain.
Immersed in care and caress,
hovered to cover from duress.
The ties were getting very tight,
binding both with subtler might.
Time flew, giving him worldly wings,
novel land, new song to sing.

Here Ma perched to reminisce, feeling the hurt of his remiss.

Soon she learns to submerge, within dissolves any urge.
Freely flows the stream of love and gives it all away to merge.

Why so hard is it for Mom to slip away to let bygones?
Sure her love careenly carved in her old ‘n weary bones.
——
A mother’s desperate, natural emotions. She is not blaming her grown child, but she is wondering how to manage the change of time….

As her son grows old, mother also has to go through the growing pains.

કાચનું મંદિર
સપના કેરા શીશમહેલમાં જરા નમીને જોતાં,
અરમાનોના ચહેરા હસતાં દેખાતાં  ખોવાતાં.

પ્રતિબિંબની હારમાળમાં મીઠા મોં મલકાતાં,
આરસી માંહે ગેલતરંગો હળુ હસીને વિલાતાં.

આઠવર્ષની કન્યા કેરી સખીઓ સંગ ઉજાણી,
પગમાં પેરી ઝાંઝરીયું રે વણથંભી ઝણઝણતી.

પાંચ દાયરા ઉપર જાતી દસ દડકતી ઊતરતી,
ફેરફૂદડી તાળી દેતી ખિલખિલ ખાલી હસતી.

કાચનું મંદિર વ્હાલો વડલો છાવરતો’તો છાયા,
શિશુર્હદયની અજાયબી અસંખ્ય એ પરછાયા.

ભ્રામક દર્પણ તાજુબીથી  જોયેલી  પ્રતિછાયા,
હોંઠે સ્મિત રમાડે ભોળા બાળપના  પડછાયા.
—–

 

Temple of Mirrors

I would sneak to peek into the magic glass palace,
The faces of the future beam, tease and vanish.

The uncanny rows of smiling reflections,
The waves of notions softly slip to deflections.

For the eight-year-old, a wonder of her world,
The innocent heart was totally submerged.

The jingle-jangle anklets were flying with her feet,
To race up and down on the steps of the pulpit.

The picnic with her pals in the shadow of a tree,
The feeling of belonging, embraced all around.

The mystical mirrors and magical pretentions,
Now wisdom nudges and smiles at reflections.
——-

In a small village near my hometown Bhavnagar, was a temple with a special arrangement of mirrors that created multiple reflections.  As a little girl, I was amazed to witness this simple, yet beautiful, effect.

મનઝુલો
મન  ઝુલો  ઝૂલે…ભાવોના  ઠેસ  હલેસે,
પળનાં પલકારે  ડોલે,
જતન પતન જોળ રે.  મન ઝુલો ઝૂલે…
સ્તુતિ સુમન ફાલે મ્હાલે, ઊડ ઊડ પતંગા પાંખે,
પાંપણના શૂષ્ક પ્રહારે,
નીચે ઝૂલણ  ઝાલે રે.    મન ઝુલો ઝૂલે…
વાવડનાં વેગ  હલેસે, ગમતાનાં ઘાટ ઘડાવે,
વ્હાલપનો વીંઝણો ઝૂરે,
અહંમ દોર  ખેંચે  રે.   મન ઝુલો ઝૂલે…
વળવળતી વટની વાતે, ઉગતી આથમતી તાંતે,
અણગમતી એક ટકોરે,
કિચૂડ કિચૂડ બોલે રે.    મન ઝુલો ઝૂલે…
ટેકો લઈ સ્થીર ચરણથી, ચિત્તવિત્ત એક તારે બાંધી,
આવાગમ હાલ  હીંડોળે,
મન મગન ઝૂલે રે,   મન મગન  ઝૂલે…
——-


Mood Swing
The cradle of ego sways up and down,
The I of MY is fragile and fried.

Any one moment with the push of a comment,
It swings to the sky or dribbles to whine.

The bouquet of life is colored and confused,
With the flowers of praise and critical appraise.

The window of the eye is guarded by the mind,
The adamant ego controls command.

Angry agitations lie in the lap of opposition,
All my relations are mainly my perception.

Temper tidy ego and hold on to your heart,
So the peace in the cradle can sleep like a child.
——-

Our mood swings between joy and despair. With praise, it swings upward and with critisizm swings down because ego and self-focus control our mood. If we can analyze our ego and when our heart is ruled by awareness, there will be peace.
—-

અંજુના પગલાં
અંકુર પગલાં અંજુના દિલ ગાલિચા પર દોડે,
પતંગિયા સી ઊડતી આવે, હોઠેં મધુ ચખાડે.
રેશમી અંગુલીઓ મારી આંગળીએ વીંટાળે,
વ્હાલે વારે,  જાવા ના દે, પકડી  ને  બેસાડે.
શ્વેત કમળ શુ સુંદર મુખડું મલકે મોહ પમાડે,
પલક પલક  પાલવને પકડે  રંગ તરંગ જગાડે.
સ્થિર કીકી ને ભારી પાંપણ ઢળે ઢળે ને ખોલે,
‘નાહી મુજને ઊંઘ ન આવે’ અર્ધ ઊંઘમાં બોલે.
બે હાથના ગુલશનમાં ખુશબહાર દોડી આવે,
હસું હસું બે ગાલ ખીલીને મીઠો મનરવ લાવે.
હૈયાની  હરિયાળી રૂમઝૂમ  પગલીને  સંચારે,
મૃદુ  મુલાયમ આહટથી, અંતર  મંજુલ  ઝંકારે.
——-

ચાર વર્ષની સુફીયા અંજલી. 

Our Flower Girl
The playful petals on the grass,
Her prancing feet on my heart.
The butterfly kisses amuse tulips,
She leaves honey on our lips.
The drop of dew shines in the sun,
Her smile reflects all the fun.
The delicate twine circles around,
She holds my hand to dance around.
The blowing breeze brings delight,
She runs to me to bloom my life.
The birds are chirping, Spring is here,
My soul is singing, Sufiya is near!
——–

Four-year-old Sufiya Anjali.

પુત્ર અને પૌત્ર

મારી આંખ્યુનું તેજ ને કલેજાનો ટૂકડો,
મારી હસતી રેખાનો દોરનારો.
માસુમ ગોપાળ આજ માધવ કહેવાયો
ને જગના મેળામાં ખોવાયો….

મીઠા હાલરડાં ને પગલીની છાપ પર,
સમય સાવરણી જાય ફરતી.

રાખવાને ચાહું  હું પાસે,
પણ દૂર તેનું પંચમ સોહિણી ધ્યાન હરતી….

જાણે’કે  કોઈ કરે અવનવ એંધાણ,
મેઘ ખાંગા  ને  ઘેલા  થઈ ગાજે,
તુલસી ક્યારે દીપ ઝીણો લહેરાય,
નયન જાળીમાં ચમકારા આજે….

આત્મજ  આયો, તેની આંગળીએ જાયો,
તાદ્દશ  પિતાનો  પડછાયો.
હૈયામાં  હેતના  ઓઘ  ઊમટિયા,
પૌત્ર  આવીને  ગોદમાં  લપાયો….

થાપણ આપી’તી કોંખમાં પ્રભુએ તેને પૂંજી ગણીને ઉછેરી.
મુદ્દલ ને વ્યાજ એના બાળક્ની સાથ,
અમોલી બક્ષીસ આજ આપી.
——–
  

Son and Grandson

The light of my eyes and the lines of my smile,
My innocent child, now a famous big name.
I barely see him behind the screen of fame.

The lullaby and the footprints of a child
is swiped away with the brush of time.
I tried to keep him near and close
but the tantalizing tunes lured him afar.
The clouds are in turmoil and strangely ruffled,
The candle in my court is flickering with joy.

Here he comes with a boy holding his hand;
a smaller image of my son.
I immerse in joy as the boy sits in my lap.
God had given a gift to my womb
I cared and kept him safe.
Today with his son,
he returned me the net and interest,
and a bonus of happiness.
——–
Comment: Dear Saryu, Congratulations. What a lovely poem. I got emotional just reading it! Honestly you have such an insight to express emotions in words. May you keep on doing this for a long long time, so that we can also read it in words, what we can’t express otherwise…. Dilhar Gohel.

દાન અને સ્વીકાર
સઘળી આંગળીઓ સુસ્નેહે નમીને હો આપતી,
મુઠ્ઠીઓ ખોલી હથેળીઓ ભાવે આવીને સ્વીકારતી,
ત્યારે ઉરની ઉદારતા, પૂરણ પ્રભાસને દીપાવતી.

હસતાં હૈયા લઈ હાથમાં, આવે રે દોડતાં દુવારમાં,
આવરણ ખસેડીને, પાંખમાં લઈને સમેટી લે બાથમાં,
ખુશદિલની સાથમાં, પરમ આનંદ પવન પાંખમાં.
અર્પેલી અંજલી છંટાયે અવનીના પાલવની કોરમાં,
ટીપા સ્વરુપે ટપકંતા પ્રેમને ચાતક ચૂમે રે તૃષારમાં,
પાણીના બુંદોને નિઃસીમ બનાવે વિસ્તારમાં.
આદિત્ય કિરણ ઉજારને ચન્દ્ર પ્રતિબિંબે વધાવે,
મૈત્રીની શક્તિને સાક્ષી ગણીને સૂર્ય કેરા તેજને વધારે,
આપેલી મોંઘેરી ભેટને, અદભૂત આકારે ચિતરાવે.

યથાક્રમ ઊર્જાની દેનલેન નર્તન ચેતન અખંડ વહે,
કદરદાન તાંદુલના સ્વાદને, ક્રુષ્ણ બની ચાખે, ચખાડે,
શબરીના બોર ગ્રહી, રામ અતિ દુર્લભ બનાવે.
——–

 

Give-Receive

Smooth supple fingers rich, ready to give,
Open your palm and warmly receive;
Flows infinite energy, tranquil and free.
Someone may come with the heart in hand,
Wide spread wings and sway in a swing;
Share a joyful journey, do listen and sing.
Warm bright rays illumine the Universe,
Like the sun to the moon, give ‘n take, be a friend;
let the reflection glow to the infinite gleam.
The celestial showers trickle down to earth,
Venture to quench a long-time thirst;
Help pour even more to the infinite gift.
The sound from beyond wakes all and one,
The scattering tunes combine within one;
Let the strings tantalize to an infinite tone.
Giver is grander when a worthy receiver,
Pearl is just water ’til the shell is a catcher;
Keep giving, receiving, reviving to nurture.
——–
કરચલીઓ

સુણ રે મારી સહિયર આજે ખરું થયું,
બટક્બોલી  પૌત્રીએ  મને  ખરું કહ્યું.
સ્પર્શી મારા ચહેરાને તેની નાજુક કર કળીઓ,
છ વર્ષની મીઠી પૂછતી, “કેમ તને કરચલીઓ?”
જવાબ  શોધું, કેમ  કરીને  કઈ રીતે સમજાવું!
શબ્દો શોધી આહિસ્તા હું અવઢવમાં મૂંઝાવું.
વાંધો નહીં, એ બોલી કે પુસ્તક હું  લઈ આવું,
પુસ્તકમાં  તો સીધું સાદું  કારણ હતું જણાવ્યું.
હસતાં તેને સત્ય જીવનનું યત્ન કરી સમજાવ્યું,
“દોરાશે  તુજને પણ બેટી! સમય તણી રેખાયું”
“નારે  દાદી, મુજને  એવું  કદી કશું  ન થવાનું”
પ્રફુલ્લતાથી દોડી ગઈ એ પ્રતિક  પતંગિયાનું.
યાદ કરી લે સૈયર! તું પણ વિશ્વાસે કહેતી’તી,
“નારે હું તો કદી કોઈ’દી પચાસનીય થવાની.”

બાલિશતાના ભોળપણાનું એ હતું મનમાન્યું,
એવું જ  સોચેલું  ને તોયે અંકાણી  કરચલીયું!
——

Wrinkles!

Our six-year-old Sweetie, you know, is quite witty.
My friend, what she said surprised me completely,

“My dear Granny, why do you have wrinkles?”
Puzzled and perplexed, I waited for a while!

She got up from my side with a perky, sweet smile,
“I will go get my book and I know where to look.”
The little book explained, but I deeply stretched;
“The time lines do roll, as everyone grows old.
Darling! You will also get, that’s how Nature is set.”

Gigling she declared, “Oh Grams, you’re so naive
The wrinkles are for the old; I will never get old!”
And she ran away to sing like a birdie on her wings.

Tell me, o’ my friend; Isn’t she confused?
“Surely, I can understand, because many moons before, remember? Twirling curly hair,
you smugly used to say,
‘I will never get the grays, and fifty? Too far away.’”

A child creates illusions and draws own conclusions.
It’s a joy to hold her hand and walk on innocent land.
——
એકલા

મોટી   મીજબાની   દાદાને   આજ,
સગા સહુ આવ્યા છે જન્મદિન કાજ.

દાદાનો  જન્મદિન એંશીનો  આજ,
જો  જો કો  વાતની રહે ના  કચાશ.

દાદી ગયા ત્યારથી, દાદા છે  એકલા,
બાળકોના ઘેરામાં લાગે સાવ એકલા.

મોટી  ઉજાણી   ને   દાદાનુ    માન,
સૌ  જુએ  માને  છે  દાદા    મહાન.

દીકરી વહુ બેટા મહેમાનોમાં વ્યસ્ત,
સૌને  જમાડે  સૌ   સૌમાં  છે  મસ્ત.

દાદા હળ્યા મળ્યા, જોઈ વળ્યા તાલ,
એકલા ઉભેલા લઈ ભારી એ  થાળ!
——

Alone

Big   celebration for Grandpa   today,
The kin have come for his birthday!

The eightieth year as grand as can be,
All is great, as well as can be.

Since Grandma is gone,
Papa feels all alone.
In the midst of the mingle,
He wanders, so single.

A very big feast with glory and greets,
Everyone thinks that it’s a true treat.

The daughters and sons are very good hosts,
But forgetting Daadaa, who is weary and lost.

Grndpa did meet his formal old mates,
Bored and tired, for it was so late.

Standing alone, missing his life-mate,
Solitaire self, like his big empty plate.
——-

 

છત્રીની છાંવમાં

ઝરઝરતી ઝીણીંઝીણીં બુંદો વરસાદની,

કરતી કોશિશ રે ભીંજાવવા.
સૂરજના તેજ સમા પીળા આ પાંદડા,

વેર્યાં પગથીને ઉજાળવાં.
જે મહીં મહીં હૈયામાં ભીની,
રહી કોરી એ છત્રીની છાંવમાં.

ઊડતી ઊડતી ઓરે આવે ને જાય,

જાણે ફરફરતી લટ પવન પાંખમાં.
કોમળ ને કમળ સમા હાથોના પાત્રમાં,

મુઠ્ઠીમાં બુંદો છુપાવતી.
છબછબીયાં પાણીમાં ઘૂમતી એ ઘેલી,
ને ખીલી ખીલી છત્રીની છાંવમાં.

સૂર્યતેજ સંતાયે આભ છત્રછાંયામાં,
એમ છૂપી છત્રીની છાંવમાં.
સોનપરી છત્રીની છાંવમાં.


Under an Umbrella
The gentle rain and the drip-drip drops,
The giddy gold leaves on a yellow backdrop.
My heart is wet, but I stay dry,
Amused under an umbrella.

They float and flip from the sky to the land,
Linger luckily on shimmering sand.
My carefree chase in the misty maze,
Enchanted under an umbrella.

I sail and slip through a prairie land,
Where butterflies flutter in fairyland.
The sweet relation of rain and shine,
Cheered under an umbrella.

The dance of drizzle in playful swirl,
I spread my hand to catch the pearl.
I open my eyes to gaze at the sky,
Dazzled under an umbrella.
——

 

અસ્વીકાર્ય

“કહો અબ્બા! હું આવો કેમ?”

રાજકુંવર હું જન્મ્યો જ્યારે, મા મોસાળ દુલારો ત્યારે.
કુદરતની કોઈ અકળ કળા રે, ખેંચાયો પરવશ અણસારે.

ભ્રમર બન્યો પતંગિયો જ્યારે, અણગમતો હું બનીયો ત્યારે,
જેણે મુજને રોપ્યો ક્યારે, ઉધાડ ફેંકે રસ્તે ન્યારે.

સાવ અટૂલો મૂંઝવણ ભારે, ભુલ્યો રાહી પંથ અહારે.
અચરજ મારા અંતર દ્વારે, કોણ આપશે સહાય પ્યારે?
——

Comment:  સરસ. સલાહ આપવી, વ્હેલી દરમ્યાનગીરી, ગ્રહણશીલ પ્રશિક્ષણ. રહેવાના કૌશલ્ય પરિક્ષણો. વ્યાવસાયિક પ્રશિક્ષણો. આર્થિક પુનર્વસવાટ. સામજીક એકીકરણ. અંગે આપની સેવાઓમા પ્રભુના આશીષ રહે…. શ્રીમતી પ્રજ્ઞા વ્યાસ.

 

Unacceptable

Tell me papa why am I like this?
Ma was pleased, at my birth as a boy.
This mystic twist of unknown fate,
ended up robbing all her joy.

My secret spilled and called to quit,
my all the reasons sounded so lame.
Order was to choose her way,
the way I was sure brought her shame.

I was yanked and thrown out there,
Punished and pushed, belonged nowhere.
Helpless, hauled away from home,
worn and torn by my own genome.

Who am I, a worthless pawn? Or am I a flower wild?
My roots are cut, will I survive!
If you give me hope, my life revives.
——-
A gay young man in a Muslim country was tortured, and eventually, with his father’s help, ran away to survive. The volunteers helped him to get asylum in the USA.

 
એક ચૂમી

દૂર દેશાવર આવીને ત્યાર પછી સમજી’તી એની ઉદારતા.
નહિ ગણતી વિસાતમાં, માતાની અણજાણી અસ્મિતા.

બાળકનું આગમન સમજાવે માની ખાસ આગવી વિશેષતા;
અણમોલા આશિષ જે સદા રહ્યાં નેહમાં ભીંજાવતા.

“માને સુવાણ નથી.” ભાઈ મને બોલાવે,
સમજું હું તેની અસ્વસ્થતા.

”મુશ્કેલી વેઠી ના આવે.”  મા એમ કહે,
મારા સુખ સુવિધા વિચારતા.
અશ્રુની ધાર વહે, નાજુક આ દિલ ઝરે, ટપકે રે મોતી અજાણતા.

મારું મન જાય ઊડી મળવાને આર્ત, ઉમટેલી હૈયે આતુરતા.

વહેલી પરોઢના ઘેરા અંધારામાં બેઠી કૃશ હાથને પસરાવતા.
“કોણ, ઈલા?”  ” ના, હું છું, બા.” કંઠે ભરાઈ ગઈ કુમાશતા.

હળવેથી હાથ મારો હોંઠે લગાડતી, મીઠી ચૂમીમાં મર્મજ્ઞતા.
આવકાર, આભાર, ગદગદ એ પ્રેમમાં,
કહી દીધું સર્વ હાથ ચૂમતાં.

અરવા બંધનને અશ્રૂની અંજલી, સ્મરણો અસ્તિત્વને હસાવતાં.
છલછલ છલકે જીવન સરોવર, મા પ્રેમ અમીબિંદુ રહ્યા સિંચતા.
——-

 

A Kiss
I came to realize I had gone so very far,
I had taken her for granted really many, many times.

I understood her devotion, with children of my own,

Wrapps us in a thread, her affection eternal.

” Ma is sick,” Brother was calling,
“Her life rhythm is slowing.”
Tears started rolling, not aware they were flowing.
“Too much trouble, so don’t come.” She was saying.
My heart fluttered and fled, to be near, over there.

It was serene four a.m., I sat holding her feeble hand.
”Is this Ila?” She tried to see.  “Ba, it has been me.”

Raising weary tips, bringing mine over her lips,
She told me all she had to tell with a tender kiss.

She was gone. I did cry, rejoicing deep, precious ties.
Full is the ocean of my life; received love-drops that never dry.
——

સાસુ
અરમાનોના  આંગણથી  પાછી ના ફરવાની,
અષ્ટકોણના અંજળમાં ત્રિકોણ થઈ તરવાની.

પ્રેમળ  માતા ઊભી, ચિંતિત, નવલ નીરખતી,
“લાગે છે તો સારી રાણી નિવડે વખાણવાની.”

ગરવે ગૂંથ્યા માળામાં નવનીતને  નોતરવાને,
અંતરનાં અંકુરને આજે  ફરીને  ઓળખવાને.

મારા મીતની માતા છે, અતૂટ રય સમજીને,
અન્યોનનાં અગુણોને  હસતાં મૂક્યાં તજીને.

મારો પ્યાર મળે માતાને, એનો ઝરમર  વરસે,
ઉષ્માની અકલ્પિત ધારા એકમેક  પર વરસે.

સંબંધોના શ્રાવણમાં સાસુ, માં બની ભીંજેલી,
અરધે રસ્તે હાથ મિલાવી આવી સાથ મળેલી.

યાદ  કરૂં એની  માતાને  માન   પ્રેમ  સંતોષે,
વહુ  દીકરી સાસુ  માતાની મનોમંજરી મહેકે.
——
Comment by JJKishor.

બહુ જ ભાવપૂર્ણ રચના છે. આ બન્ને વચ્ચેના સંબંધો શાશ્વત અને સમય-સમયે સર્જકોને આકર્ષે છે. સૌરાષ્ટ્રભૂમિની સોડમ અનુભવાય છે.

Mother-In-Law
A half-moon smile through the half-opened door,
On the other side was me, met the in-law enemies.

I showed off smart, but was shaking in my heart.
I could deal with the rest but his mom was a test.

She hugged me with caution; I felt her emotion.
Her few funny words to confirm where he belonged.

She was trying her best to share her cozy nest,
To cope with the rile brought on by her rebel child.

I rendered my respect, a mom-in-law would expect,
Many moons by her side, we put the flaws aside.

The circle of siblings had very warm feelings,
The winsome sound in her was humming all around.

Open Heart, open mind, give and take to remind,
Best of all, his gentle mom loved me like as her own.
——-

This relationship can grow deeply reach, if there is essnce of respect and patience. Comment: Saryuji, congratulations for all the efforts you have put in to enjoy the self…the creations will die out some day…but the efforts placed to evoke the self from within will travel a long in the journey of life. You are blossoming in this art of expressing self with the medium of poetical words…Wish you a still higher achievement in this field.
KIRITBHAI PARIKH (Our respected older brother and Guru)

 

સૂકાયેલાં આંસુ

આ નિરાશાના અંધારે ઓરડે, એકલતા દર્દની દીવાલમાં,
હીબકાં ભરુંને હસું બાવલી….
પ્રભુએ આપેલી મને એક પરી, શોધું હું ક્યમ ગલી અંધારી,
બોલાવું તો ય દૂર ગઈ સરી….
કોને કોસુ ને કોને પરહરૂં! મારી કિસ્મતનું પતંગિયું,
અન્ય કોઈ સંગમાં ઊડી રહ્યું….
પડતી આથડતી અવકાશમાં, ખુલ્લી બારી ને મન મૂંઝાયું,
હું જ ખુલ્યા દ્વાર જઈ ભીડાવું….
એક જ તણખો કે આ દિલ જલે, અચેતન જડને કો’ ઢંઢોળે.
એક દે નિશાની મમ જીવને,
હું અહીં છું, જીવંત છું….
——

નિરાશા; કારણપરિણામ. તેમાં ઘેરાયેલી વ્યક્તિપોતે અમુક અંશે પોતાની નિષ્ફળતાનું કારણ બની જાય છે. બુધ્ધિ અતિ બલવાન. મદદ કરતાં હાથ અમુક હદ સુધી લઈ જાય, પછી પરિસ્થિતિમાંથી બહાર નીકળવાં માટે ત્રાસિત વ્યક્તિના પોતાના આત્મબળ અને આત્મજ્ઞાન પર સફળતા આધારિત છે. સૂકાયેલા આંસુની કહાણી. એવી એક dipressed માતાથી અળગી કરાયેલી પુત્રી જે બે વર્ષના વિયોગ પછી સાવ અજાણી બની ગઈ.  


Her Dry Tears
In the dark corner with ghosts
I paid a heavy depression cost;
God gave me a sweet angel
and her to you, I simply lost…

Some kind people do care,
But relation is a two-way affair;
I feel barren, dull within,
Have nothing much to share…

They say my tasks are all undone,
But I have been busy, overwhelmed;
I saw good fortune dance away
Leaned on someone else’s sway…

My life is thick layers of cloud
I fall and fall, no one to hold;
I hope and pray a spark in night
May ignite dim internal light.
——–

The cirle of cause and effect.  When depression became her own enemy: this mother lost custody of her four-year-old daughter. Our volunteers’ help could not give her a better life. Comment: Madam, I would like to congratulate you for your very compassionate help to the victim of Depression – a grave decease that needs much more attention of the society and the family. I have no words to appreciate your such a good service to the society. Sureshkumar G Vithalani.


અરેરાટી…
દાની ધરિત્રીની ખુલ્લી  પરસાળ,
નિર્મળ ને નિર્મેલા વહેતા જુવાળ,
અગન  ફોરા ફેંકી કોણે આંતર્યાં?

તામ્રપત્ર  ટાંકણે  આંકે અભિલેખ,
આતુર આશંકાથી  વાંચે આલેખ,
શબ્દ અણીએ હૈયા કોણે કોતર્યાં?

દેવે દીધેલ  આત્મ-શાંતિ નિવાસ,
તારા મારાની ચણી મમત દિવાલ,
દ્વાર  તાળા મારી  કોણે  નોતર્યાં?

સરખા ચહેરા  પરે આશાનું સ્મિત,
ભોળા હ્રદયો  ચાહે  શ્રધ્ધાનું ગીત,
વચન   વેચી  વેચી  કોણે  છેતર્યાં?

એકનો  સહોદર  તે પરનો  કસાઈ,
નીતરતા  લોહીમાં કોનો એ ભાઈ!
જતન રાખીના કટકા  કોણે કર્યાં?
——

માનવમાં અકારણ ક્રુરતા કેમ ભરેલી છે! દરેક વ્યક્તિ સ્વજનના મૃત્યુ પર, એક સરખા આંસુ સારે છે; તો પણ કોઈને, કોઈ મારે છે.  પ્રતિભાવઃ “દિલને હચમચાવી દેતી કવિતા. સાચાં સવાલો સામે આવે છે.” કવયિત્રી, સપના વિજાપુરા—-


Shudder
In the courtyard of the generous earth,
The priceless water tide is helpless,
Who threw the obstacle of the fireball?

The inscription on the metal plate,
Fearful eyes read the message,
Who scratched hearts with the sharp words?

God-given peaceful soul and home,
Man built the infatuation walls of yours and mine,
Who puts lock on the door and then invites?

Similar faces adorn similar smiles of hope,
Innocent hearts want songs of faith,
Who deceived by selling the faith?

The brother of one is a murderer of another,
The one in bloodbath, must be someone’s brother.
Who broke the protective rakhi to pieces?
——
Nature gives generously. Why there is so much cruelty? Every human shed the same kind of tears. The silk thread of rakhi is a symbol of blessing tied to the wrist of a brother.

 

 

ચિત્રોમાં એક ચહેરો
એ મારા ચિત્રો ને ચિત્તમાં  વસી  ગઈ,
પ્રેમ કરીયો નહીં આવી ને ખસી ગઈ.

વિધિના વિધાન સી પહેલી મુલાકાત,
નજરૂં મળતા  ખીલી પૂર્ણ ચન્દ્ર રાત.
જિગર દીપ એનો ઝળહળ્યો કે નહીં!
સદૈવ જલે  દીપ, વાટ  સંકોરૂ અહીં.

મારા મૂક પુષ્પો એના પંથમાં કરમાય,
ત્યાં એ  ગયા દોડી, ફૂલ મોંઘા દેખાય.
મારા   કુસુમોને એણે સૂંઘ્યા  કે નહીં!
શુષ્ક  થઈ લપાય જીવપાનામાં અહીં.

પૂર્વગતા  દિવસો  ઉજાળે  મમ આજ,
મેઘધનુ  રંગ  ભરે  અલ્પ  એ  અંદાજ.
સુવિધા ને સુખ તેને મળીયા  કે નહીં!
મધુ  મુખ મલકે, મારા ચિત્રોમાં અહીં.
——

Her Face in my Paintings…

She loved me, she loved me not,
The question does not prick anymore.
Her presence is here like a twinkle in a star,
I am out of her circle, a far-fallen star.

She came into my life, I felt it destined,
Left her shadow melted with mine.
Those were the days–tepid, trivial for her.
They still trim colors for this lifelong dreamer.

I offered her a simple and singular daisy,
She chose to take the bunch of roses.
A sweet melancholy comes to sit besides,
Keeps me warm and cozy inside.

My precious past is anchored deep within,
On my blues and grays, bright red reigns.
There she may be, withered and wise,
But smiles in my paintings with a shy surprise.
——-
One young artist worshiped her through out his entire life.
His dream girl remained smiling in his paintings.
He wonders about her well- being in her chosen life.

 

ઝાંખો ઉજાસ
બચપણનાં સાથી, વડછાયા, બની ગયાં પડછાયા,
વિસરેલા એ દૂર દેશના ઓળાઓ વરતાયા.

સપના આગળ ઝૂલતાં વાદળ પાંખ પ્રસારી પવનમાં,
ઊડી ગયા, નહીં પાછાં ફરિયા અંજળ વેગ વમળમાં.

ગરવા ગહના ગાણાં શીખ્યાં, સંગ અંજુમન ગાયાં,
ગુંજે આજે રંજ રજનીમાં પકડી કહે, ખમી જા.

અમ આવાસે હેત કોડિયાં મૂક બની બુઝેલાં,
એ દૂનિયાના દીવા ક્વચિત ઝબૂકે મૃત્યુ પહેલાં.

જીર ડાળીના ફૂલ સૂકાયાં, મસ્તક પુસ્તક પાને,
કદી જોઈ લઉં પાના ખોલી, હતાં સાથ કોઈ કાળે.

ક્ષિતિજ નજીક જઈ નજર કરું, ઝાંખા જણને સંભારું,
પાપણની પરછાઇ ઓઢે સમીસાંજ અંધારું.
——
ઉગમસ્થાનથી બહુ દૂર ચાલ્યા ગયા પછી પ્રશ્ન થાય કે, . . .
આ જીવનકાળમાં જ એ બધાં હતાં!

Shadows in Mist
Before I go to be with the Lord,
I look back at the shadows in mist
And wonder, are they from this lifetime?

I sailed away from the rosy isle,
Followed my runaway racing dreams.
With an urge to merge in crazy surge,
Tender agony in turning trudge.

So many people and places at times,
I was clingy to others as well mine.
Some of them now hazy and dark,
I never went back to refresh, repine.
Were they all in this lifetime?

Maybe I follow the upward course,
Go back exploring the origin source.
I may get involved knowingly now,
Wander, re-enter the circle of mine.
If it happened in this lifetime!

The stars so far which made me bright,
Let them be there; I cherish the light.
Once in a while the sparkles remind,
Whatever happened in this life time,
Surrender to soar in continual flight.
——

સ્વભાવ

જન્મજાત વળ વલણ સમતા અભાવ,
ભારેલા  અગ્નિમાં,  ઢાંક્યો  સ્વભાવ.

મધુકર ને મક્ષિકા  મ્હાલે  છો મિત્રતા,
મધ  લેશે  મધુકર, લે માખી મલિનતા.

માયાના મૃગજળ જે લોભે તરસાવતા,
તમસ તપ્ત માટી પર વંટોળો આવતા.

માંજીને જ્ઞાની કરે ઉજળી અજ્ઞાનતા,
પામરની  પૂંછ, સીધી કરવી જીવાત્મા.

ચર્ચા  ચતુરાઈ  રંગ પલટા  દેખાવના,
સોનુ  સ્વભાવ, ઘાટ બદલે સંભાવના.
——
પોતાના સ્વભાવ વિરુધ્ધનો દેખાવ ખરા સમયે ખરી પડે છે. મનુષ્ય સ્વભાવ બદલાતો નથી, સિવાય કે વ્યક્તિમાં જાગૃતિ આવે અને પ્રયત્નપૂર્વક અંદરથી બદલાય.

 

 
Nature

The inborn nature is an imminent core,
The changes around are transient fore.
Data, knowhow will tarnish with time,
Identifies with the impetuous mind.

The layers and layers of illusive favors,
Selfish and centered are solo endeavors.
The genuine shine is covered with creed,
The letters of life are colored with greed.

Dynamic efforts to wake and wean,
Forget the lessons you labored to learn.
Though, ego forever is continual keep,
The intrinsic nature will propel and peek
——

 

Inborn nature is hard to change, unless the individual is awakened and puts positive efforts to change from inside out.
Comment: Dear Saryuben, your poems are really original thoughts and words! Your richness with words impresses me. Many of the words I read for the first time. I am looking forward to the next Poetry Festival. Very good poem. With regards, Dr. Dinesh O. Shah

ઈચ્છા અને મહત્વાકાંક્ષા

ઈચ્છા કેરા તરંગ ઊભરે ઊંડે નીસરી જાય,
   મનોગમ્ય યાદી આવે ને વેલે વીસરી જાય.
   પ્રોત્સાહન ને પ્રેમ પ્રશંસા આગે દોરી જાય,
   સંજોગો ને અવસર આઘે ઉપર ખેંચી જાય.

આકાંક્ષા ને આશા જાળી સુંદર  સેતુ બાંધે,
  આભ જનારી એક રાહને એકતારથી સાંધે.
  ધુમ્મસ ઘેરું  ઘેરાયે ને  ઘડીક  વાદળ  ઢાંકે,
  તરવરતા તારાઓ વચ્ચે  ધ્રુવનો તારો ઝાંકે.

પૂર્ણેથી હવે ઉજાર થાતા ચિન્હ મને દેખાતું,
   નિર્ગત શંકા, વ્યાકુળતા કે ના મનડું મૂંઝાતું.
   સૌ કંટકને કુસુમ કોમળ સમજીને સુલજાવું,
   એકાકી કેડીની ઉપર  દ્રઢ  પગલાંઓ માંડું.

ધ્યેયલક્ષ્યની ધારાવાહી અંતરની સરવાણી,
   શાને કાજે હું ધરતી પર, યત્નેથી સમજાણી.
——

નાની ઈચ્છાઓ આવે ને જાય પણ એ જીવનના ધ્યેય તરફ માર્ગદર્શન કરતી જાય.
જીવનનું ધ્યેય એક વખત સમજાય પછી શંકા આશંકાઓ ગૌણ બની જાય.


 

Wish and Desire
Many subtle wishes rise and die,
like waves of the ocean rise and subside.
Praise and promotion, push them high,
the wind and wait, push them aside.

The evanescent wishes and soft subtle waves,
lay down the ground to build a palace.

A special desire, a dream takes shape,
the slaps and shoves cannot give a shake.

Aspiration keeps on sailing through troubles;
so many times it shifts and stumbles.
A leap at a time brings it closer to the shore,
and reaches for joy like never before.

Desire and drive from mind, heart and hand,
You are alone when you struggle in the sand.
It is up to you to have zeal in your soul,
to know your call and reach your goal.
——
Small wishes come and go but leave some impression to build long-lasting desires. Maybe one has to struggle alone to fulfil strong desires. Each person has to figure out the purpose of his/her life.

 

સંતાનને
ભાવભર્યાં પ્રેમ મધુ ગીતે ઉછેર્યાં,
સંસારી સુખચેન સુવિધા વર્ષાવ્યાં,
હેતાળે પ્રેમાળે કામળે લપેટ્યા,
હૈયાની હુંફમાં હિલોળાં, ઓ બાળ મારા!

મીઠાં અમ મમતાના કુમળાં આસ્વાદને,
વળતરમાં આનંદે ભરીયા આવાસને,
હાસ્યે અમ દિલને બહેલાવ્યાં અશેષને,
હૈયાની હુંફમાં હિલોળાં, ઓ બાળ મારા!

પણ, આવી છે આજ ઘડી શીખવાની ત્યજવાની;
આગળ એ ક્યાંય ગયા, નવજીવન નવ સાથી,
પાછળ તું વલખાં કાં મારે ઓ જીવ મારા?

આંસુના તોરણ ને ઊંના નિશ્વાસ પછી,
મન મનન મંથન ને ઉરના ઉજાસ પછી…
આપું છું, મુક્તિ આજ તારા નવજીવનમાં,
આપું છું, મુક્તિ મારી આશાના બંધનમાં,
આપું છું, આંસુ સાથ ખુશી મારા નયનોમાં,
સાચા આ સ્નેહની કસોટી, ઓ બાળ મારા!

તું જ્યારે ચાહે, છે ખુલ્લું આ દ્વાર મારું,
આવે તો વારું, ના આવે ઓવારૂં.
——–

 

Let Go—

We raised you with love and tenderness.
We gave you all the worldly happiness,
We surrounded you with all the kindness.
You responded and returned all that gentleness.

But now I have to learn to let go.
I finally emerge
From the interlude of the emotional blackmail,
And tears of my wounded heart’s wail.
So, my child,
I set you free to your own universe.
I set you free from my bondage of desires.
I set you free with happy tears in my eyes.

Forever
Open my heart and open my door,
I’m happy you come, discern you don’t.
——–
Comment: “Let Go…” That was very touchy, very nicely expressed, tears rolled down my cheeks. …. Nipa Arvind Dave


 
અનુકંપાના આંસુ 

મીઠા મોંઘેરા ઓ બાળ, તારી રક્ષા કરવા કાજ,
આજે નાની તારી પાંસ  તને કદી ન આવે આંચ.
હું  યાદ કરું છું  આજ, આંસુ  સાર્યા  માને કાજ,
મારા વ્હાલા નાની  નોતા મારી લેવાને  સંભાળ.
વચન મારું આપું, રહેવું સમીપ તુજ તનમનથી,
તારા અમોલ અશ્રુ લૂછે, નાની  ખાસ  જતનથી.

છો માનવ, લહાવો મળશે  મનરંગો  ચીતરવાને,
અનેક કારણકારી મળશે દુખે નયણા નીતરવાને.
ભલે રડે કોઈને માટે મારા આશિષ તુજને આપું,
વહેજો સાચાને દર્દીલા નિર્મળ અનુકંપાનાં આંસુ,
પ્રેમળ સંવેદનશીલ આંસુ.
—–

Tears of Compassion

My darling little one!
Your granny is here to veil,
so, no sorrow can prevail.

I remember shedding tears,
for my Granny couldn’t be here,
to shower love approbation.

I promise you, my sweet!
Will surround you with care,
I will mend your tiny tear.

As a gentle human being,
you are blessed with many feelings.
You may cry for some one else,
the tears of kind commiseration.
Your heart be full of tru passion,
Smile through tears of compassion.
——-   10/2008


Comment:   I felt your gentle calm spirit soothing the heart of this little one!    Kathy Renfrow

 

બાલ-હાસ્ય

ઝબૂકે  નયનોમાં આનંદ  નયનતારા

બાળકની આંખમાં  સ્નેહના  ફુવારા

મસ્તીખોર  મૂસ્કાને મુગ્ધ  મારૂં મન

ચમકંતા   ચક્ષુ  તળે   ખીલે    ચમન

મધુમીઠાં કલરવથી મોહી લીધા દિલ

ખિલખિલાટ હાસ્યે હસાવે ખુશદિલ

સાત માસ આયુ-ફૂલ  ખીલ્યું  નિશ્ચિંત

શુદ્ધ, શુભ આત્માનું સ્મિત પ્રતિબિંબ
——

JOY

The sparkling joy in baby’s eyes,

The jovial smile bound to mesmerize.

The convivial grin under twinkly stars,

Celebrates seven sweet months so far.

The rejoicing beam dazzles and darts,

Marvelous mischief steals our hearts.

The giggles and crackles, catchy and gold,

Pure and bright reflection of soul.

—–
                                       March 2010

 

ઉંમર ઉંમરના ઓજસ
પાપા પગલીને વળી પાણીનો હોજ,
છબછબીઆ કિલકારી અલૌકિક મોજ.
મુદિત મન માનું, “અહો! મારા પ્યાર,
જોઇ લો છે ને અજબ હોશિયાર!”

મહત શ્વેત શીખરે આરોહણ આજ,
ચઢતી યુવાની અલબેલો અંદાજ.
વિશ્વ એમ બોલે, “વિજયી બલવીર,
જુઓ આજ ઉભો અજબ હોશિયાર!”

રંગમંચ શોભાવે લેતો ઈનામ,
વખાણે વધાવે કર્યું સેવાનુ કામ.
સદભાવી બોલે,” દયાળુ દિલદાર,
જુઓ આ આદર્શ અજબ હોશિયાર!”

દસ કદમ ચાલીને આવે અંહી આજ,
અધિકતમ આયુ તોયે હરે ફરે આજ.
સાથી સમ બોલે, “ધૈર્યવાન યાર,
જુઓ આ મક્કમ અજબ હોશિયાર!”

સમયના હોઠ પર આયુનુ ગીત,
પળ પળના તાર પર અદભૂત સંગીત.
વિધવિધ આ વર્ષોનો શ્રાવણ ઝરમરસે,
કૃતાર્થ મન ઝીલજે આનંદ ઘન વરસે.
——

    Stages of Ages

Sweet little baby climbs in the tub,
Frolicking splashing the water around.
Giggling screeching expressing her joy,
Mom applauds, “What an achiever!”

Energetic youth climbing a peak,
Marvelous mystical, wonderful sheik
Shouts and screams with exuberant joy,
The world applauds, “What an achiever!”

Precious and poised mounting the stage,
Holds the trophy for unique courage.
Cheers and praise sharing the joy,
The people applaud, “What an achiever!”

Old and fragile climbs the wheelchair,
Glides to do her menial chores.
Song of age on the lips of time,
Spouse applauds, “What an achiever!”

Stages of ages has their own milestones,
Blessed hearts cherish each time-tone.

        ——-

ગુલાબી

મારી ભરત ભરેલી સાડી ફૂલ ગુલાબી,
એના રેશમ તારે યાદો મસ્ત ગુલાબી.
એની દરેક સળની સાથે આશા  દોરી,
એને  ટાંકે  ટાંકે   મોહકતા  હીરકોરી.

રે  પગની પાયલ  પ્રીતમ સંગત ઘેલી,
ચાલી’તી  આગળ, ભૂલી સંગ  સહેલી.
એ  નજર લહર મન  લાગી’તી  સુનેરી,
હું સોળ કળાએ ખીલી હતી એ પહેરી.

ઉન્મત  પાલવ   ફરકે,  હવા   હઠીલી,
છાયલ  પહેરી   તે  દિન બની નવેલી.
સુરખી    સંતાયેલી    સ્મિત    પહેલી,
ના બોલું,  મ્હાલું   અંતરની   રંગરેલી.

આજ, સોડ તાણીને આહ્લાદક સુંવાળી,
હું  સૌમ્ય  સુકોમળ ખોળામાં હૂંફાળી!
દીપ  જલાવી,  આજ   મને   શણગારી,
એ  જ  ચીરમાં, ચિન્મય  ચિર સમાણી.
——-

Pink Sari…. A young woman gets a beautiful pink sari and she decorates and wears it for her beloved. The life is fully enoyed and at the end, the wordly love turns toward God.

 

    

        Comments: by Dilip Parikh:

The poem beautifully expresses delicate emotions and dreams of a young girl. We are all engaged in the pursuit of pleasure. Pleasure comes into being through four stages: perception, sensation, contact and desire to possess. Thought creates pleasure through desire and gives it continuity.
To me, the “Sari” represents the external appearance of an individual and that creates “ego gratification”—how beautiful I look? There is nothing wrong about it. The problem is, we become dependent and that, sooner or later, brings sorrow, frustration, fear, and jealousy. When one lives in the present, thought doesn’t give continuity to pleasure.
The last 2 lines are the essence of the poem and make the poem special for me. The word “deep” seems to indicate self-knowledge and that comes with the tranquility of mind. Now there is no attachment, fear, or sorrow and there is freedom from the known.

There is no fear of death and one is ready to merge with the universal consciousness–as Mira is ready to surrender to Krishna with all the joy. …. Dilip Parikh.
——–
મારું સાચું મોતી

એક અનોખી રાત હતી,
એક વણજારાની વાત હતી.
દૂર દેશાવરથી આવ્યો’તો,
અણમોલા મોતી લાવ્યો’તો.
એના રંગોમાં મન મોહ્યું’તું,
એના નયનોમાં દિલ ખોયું’તું.

એની નજરું મુજને જોતી’તી,
એના સંચારે સુધ ખોતી’તી.

સાવ સુંવાળો હાથ ગ્રહી,
એણે મોતી મૂક્યું હાથ મહીં.
મેં મોતી લઈ સત્કાર કરી,
મારી ઇચ્છાને સાકાર કરી.

મારા સો ટચ સાચા સોનાથી
એ વણઝારાને પ્રેમ કર્યો.
એણે એની રીતે પ્રેમ કર્યો,
મેં મોતી ઉપર મ્હેલ કર્યો,

પણ, તે બંધ મહેલમાં મૂંજાયો,
તેનો પડઘો મુજને સંભળાયો.
તેને વિશ્વ ગગનની સૈર કરી
મુક્તિનું    ગાણું    ગાવું’તુ.

મે’માન બનીને આવ્યો’તો,
અસ્થાયી  રંગો  લાવ્યો’તો.
અલગારી  મસ્ત  મુસાફરને
હ્રદયે રાખીને  વિદાય કર્યો.
——-

My True Pearl

A traveler came to my town,
and he brought the precious pearls.
Love-struck as I was,
he stared at me and followed me around.

One day he put a pearl in my hand,
I accepted his pearl and melted in his world.
I built my dream palace with my true love,
and planned to live happily ever after.

The limit of time and limited space,
suffocated my free-spirited ace.
My love of life seemed forlorn,
I held him in my heart; and I set him free.
——

Comment by Dilip Parikh: મારું સાચું મોતી “My True Pearl” In this poem, beautiful feelings of attraction (which we call Love) are exquisitely expressed. The poem leaves not only an impression of a young girl’s romance, but something deep and spiritual…. Perception creates an image. Image creates feelings of pleasure and a desire to possess is born. This we call Love. This love remains, as long as it satisfies us. It is conditional. This love has anxiety, pain, jealousy, possessiveness. Is there another love, which is unlimited, unconditional, without any desire to possess? This poem expresses true feelings of love. The wisdom and devotion are beautifully expressed in the last two lines–“living in the moment with the freedom from the known”!

ઝંખવાયેલો ચાંદ

ઝંખવાયેલો ચાંદ સાથે સૂની ત્રણ તારલીઓ,
રૂંધેલા આકાશે કોરી ઝરઝાંખી વાદળીઓ.

કળી હતી એ ક્યાંયે આવી દૂર દેશ ખીલવાને,
અબુધ જુલમી માળી ફેંકે શર કંટક ઝીલવાને.

અધરો બંધ કરે ને ખોલે કઈ ભાષામાં બોલે?
કેમ કરીને પરદેશી સંગ ઘરની સાંકળ ખોલે?

કથની અશ્રુ દ્વારે  દોડે ચિંતિત  ચિત્ત ચકરાવે,
દુધ પીતા રોતા બાળકને કેમ કરી  સમજાવે?

હાલ જિગરની ફાટી ચાદર ધીરજથી સંભાળે,
સંવેદનશીલ નૈના દેખી આપવીતી સંભળાવે.
——-
કમલ ભારતમાં સાદા સરળ વાતાવરણમાં ઉછરેલી. અમેરિકાના ન સમજાય એવા વાતાવરણ અને પરિવારમાં ધકેલાઈ. ત્રણ મહિનાથી ત્રણ સાલની ઉંમર વચ્ચેના, ત્રણ બાળકો સાથે સ્ત્રી સંસ્થામાં મહિનાઓ સુધી રહેલી ત્રાહિત યુવતિની સહનશક્તિની એક પરીક્ષા હતી. માતાપિતા સ્ત્રી શિક્ષણને મહત્વ ન આપતાં, “લગ્ન અને ઘરસંસારનાજ સ્વપ્ના દેખાડે ત્યારે આવું પરિણામ આવે છે.—–
                                                       

Abashed Moon

The three stars dangle, as the shy moon fears,
The sky seems sullen as the clouds shed tears.

Like a lost lotus, she was far away from bloom,
She was pushed away into a dull deep gloom.

She tried to tell  story, her lips close n’ open,
Aliens all around, mistrust made her tremble.

Her heart eagerly throbs as the tears roll in plea,
The helping hands try to bring her back to glee.

Awakened-aware, she has learned a life lesson,
To tend her babies, she plunged into a mission.
——
            

The biggest complication occurs when children are in the middle of any abusive relationship.  This victim had not much education or a support system from back home. She went back to the abuser and had a narrow escape the second time.  The abuser recognizes the victim’s weaknesses
and continues to keep control…


જીવન – મૃત્યુ

રૂઠતી  પળોને સમેટતી  હું   શ્વાસમાં,
સૂખા દીવામાં સુખવાટ વણી બેઠી છું.
ઘૂઘવતા  સાગરમાં  નાનીશી  નાવમાં,
હળવા  હલેસાંથી હામ ધરી  બેઠી  છું.
ઓચિંતા ભમરાતી  ડમરીની   દોડમાં,
રજકણ  બની અંક આકાશે  ઊઠી છું.
અંજળના આંસુથી આંખોની આહમાં,
કરુણાનું   કાજળ લગાવીને  બેઠી  છું.
ઉરના સન્નાટામાં લાગણીના ગીતમાં,
ઝીણા ઝણકારને વધાવીને  બેઠી  છું.
નક્કી એ આવશે પણ ટાળેલા વાયદા,
ક્યારનીયે મુજને શણગારીને બેઠી  છું.
સરી રહ્યો સથવારો મમતાના મેળામાં,
આજે  અજાણી, પરાઈ બની બેઠી  છું.
જીવન પ્રયાણમાં ને  મંગલ  માહોલમાં,
હંસ જાય ચાલ્યો, પિંજર થઈ બેઠી  છું.
——
પ્રતિભાવઃ સરયૂબેન, સુંદર આત્મલક્ષી કવન રચી ને અમારા સૌનાં આપ માર્ગદર્શક
બની રહ્યા છો…સલામ તમાkરા કવિ કર્મને…વિજય શાહ
.

Life and Death
I am trying to gather failing moments in my breath,
Trying to light the candle in the holy cup of my life.
In a large ocean I’m sailing in a dinky boat,
holding on to my courage with the simple oars.

In the sudden gust of wind,
I have risen up to the sky.
The pain of the unfortunate tears in my eyes,
I’m soothing them with compassion-kohl.

In the stillness of my heart, the song of my feelings,
welcomes the gentle sound.
Would he come to take me away or not!
I have adorned myself for a long while.

My fanfair world is slipping away,
I’m sitting here like a stranger.
I’m leaving forever in this somber celebration,
My soul flies away and my cage is left behind.
——-
At the door of death, one wonders – will it come today or not. The preparation is made to meet the Maker. Our own relatives seem strangers. The pain of leaving, the anxiety of meeting and then the final departure.

મુંગી-બહેરી, ટીએન કહેશે;

મારા ઓષ્ઠો હલે ને તારી આંખ સાંભળે,
મૃદુ મનના તરંગ અનુકંપ સાંભળે.
મારા હ્રુદિયાના ભાવ, મારી આંગળીની વાત,
મારી ભીતરમાં સપનાઓ સળવળે.

નિરાશાના બોલ મને વાગેલા તીર,
મારા સ્વજનોના આચરણ તરવરે.
તારા સ્નેહની બહાર અને ચહેરાના ભાવ,
ધીર નીરજ સંવેદના લાવે વિશ્વાસ.

ભલે મૂક ને બધિર, રહી કુદરતની વાત,
ના ખામીઓ સતાવે શું એની વિસાત!

——-

Tian might say…

Your lips are moving, that’s what I hear;
What is a whisper! What are vibrations!
I never knew and may never know.
My heart and mind just talk, talk, and talk

And some of you listen, how wonderful it is!
The message of my eyes, please try to read it right;
I mostly see response in pity and pretext.

I am quite perfect, because I can see and feel,
Please try me out beyond my lacking abilities.
I’m a shining star, just partially covered in clouds;
Forget the clouds, help me shine brilliant ‘n bright.
——
  


My hearing- and speech-impaired student. I was her volunteer tutor for five years. She earned a degree in graphic design.

Saryu

And whenever you feel that essence in another,
you also feel it in yourself.

Stop the words; for silence to go in and out,
open the window of the mind.
——-

 

www.saryu.wordpress.com
saryuparikh@yahoo.com

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  બદલો )

w

Connecting to %s