The Havoc of His Heel

The Havoc of His Heel

The havoc of his heel we anxiously feel,
The unintended smacks take time to heal.

The energetic boy, his ball and his goal,
His rigorous vigor often overflows.

The thump of his ball, the crashing sound in the hall!
“Nothing is broken!” surely follows by his call.

“You be careful and kick it slow.”
“Yes, I did, but it went crisscross.”

The thunder of his ball
Shakes paintings on the wall.

Force and energy rolled into one,
The amazing might in this young one.

Things may break, we clear the mess,
But my grandson’s smile remains intact.
——–
Our ten years old soccer player, Kethan.

Advertisements

ભુલભુલામણી

ભુલભુલામણી

ઉરે આનંદ ને આરતની ઝૂલે લાગણી
ઊર્જ ભરતી ને ઓટની  ભુલભુલામણી

વિમલ  વાયે વસંતના  રસિક વાયરા
તારી ચીઠ્ઠી  આવે, લાવે મુકુલ વાયદા
તેમાં રાચીનાચીને જોઈ છબિ નિર્મળા
સખા, વિખરાઈ વેરાયા વિરહ વાદળા

મીઠી તનમાં ધ્રુજારી ને શીતળ પવન
જલે ચિતવનમાં ઉષ્માની ભીની અગન
પીળા પત્તાની કોરણે સ્તંભિત સ્તવન
જોઉં કૌતુક, એક કુંજ કળી ગાયે કવન

ધીમાં ધીમાં રે ગાન કહે આવે મેમાન
તાર સપ્તક ગોરંભીલી અલબેલી તાન
સ્મિત કુસુમો પરોસે અનેરી પહેચાન
ના રોકું ટોકું  દિલે ધડકન અભિયાન

રચી સ્વપ્નિલ  રંજન, હું  આંજુ અંજન
અર્ધચેતન સંધાન તોયે તૃપ્ત મારું મન
—-

પરિસ્થિતિ, અચોક્કસ પણ આશાસ્પદ.
મનની સંતુલિત અવસ્થા. અધૂરપમાં પણ તૃપ્તિ.

મને ખબર નથી

મને ખબર નથી

પ્રશ્નો પૂછીને બધું જાણું, થોડું લૂણ ઉમેરીને સુણાવું,
ખબરો સજાવીને લાવું, મને જાણ છે કહીને ફુલાવું.
હળવી હકીકતના ચક્રમાં, તમાશાના તેલને મિલાવી,
નિર્મળ એ નીરને ચુગલીની છાલકે ગહેરા રંગોથી ડહોળાવું.

કહો વાત શું હતી, શું થયું’તું? ઊડતી અફવા જે મળી’તી,
વાગી  શરણાઈ પછી  ઓચિંતી વાત ક્યમ ટળી’તી!
ધીમે કહેજો રે મારા કાનમાં જાણી મને પોતાની આપની,
પોરસાઈ મારે કહેવાય મને એ બધી બાતમી મળી હતી.

પણ, શાંતીના દુત સમા, નમણું હસીને તમે ના ભણી,
ને એટલું જ કીધું કે હું બેખબર હતી એ ખબરથી.
મતવાલી વાણીને દઈને નિરાંત કહે, બેસો મીઠેરા ભાવથી,
ખાલી સમયના પાને લખો સખી, સાદા શબ્દો ‘મને ખબર નથી’.
—–

મનુષ્ય સ્વભાવ, બીજાની વાતો જાણી પછી થોડું ઉમેરી ઘણા લોકોને કહે. એમને કોઈ સમજદાર અને શાંત વ્યક્તિ સાથે વાર્તાલાપ થાય ત્યારે કેવો જવાબ મળે છે. વિચારોના વમળાટ અને અસ્ખલિત વાણીને રોકતો નમ્રભાવ, ‘મને ખબર નથી’. આ વાક્ય પાછળ ઘણી શાંતિ દોરવાય છે. કારણ એ પછી આગળ ખાસ કોઈ ચર્ચા લાંબી ચાલી ન શકે.
પ્રતિભાવઃ Yes. ”mane khabar nathi” is a beautiful, very peaceful, and amicable conclusion. આનંદ રાવ.
——-

ખીલું ખીલું

ખીલું ખીલું

 હતું  ગીત કો  અધૂરું  ઘર સૂનું સૂનું,
બધું  લાગતું  હતું  જરાક  જૂનું જૂનું.

 આજ દિલમાં ગાયે  કોઈ ધીમું ધીમું,
હાસ હોઠે  છુપાયે છાનું  ધીરું ધીરું.

 સખા, સુખડ સુવાસે મન ભીનું ભીનું,
ઝરે ઝાકળ ઝીણેરી તેને ઝીલું ઝીલું.

 ફરી  હેતલ  હરિયાળીમાં  લીલું લીલું,
આસે  મીઠો   મધુર  રસ   પીઉં પીઉં.

  મારે નયણે  સમાય આભ નીલું નીલું,
સ્નેહ  કોમળ  કળી  કહે  ખીલું ખીલું.
——

સ્વભાવનું સત્ય

સ્વભાવનું સત્ય

એક  દિવસ  કહેવાને  બેઠી સ્વભાવ કેરું સત્ય,
ગૂંચવાયેલી  લાગણીઓમાં  અટવાયેલું   તથ્ય.

મધ્યબિંદુમાં સ્વભાવ, ફરતે વિચારના વમળાટ,
ભયના કુંડાળામાં રહીને, અહંમ તણો સૂસવાટ.

બાળકને પણ આપપ્રેમની જન્મજાત અનુભૂતિ,
મગરૂરીમાં  સ્વાર્થભોગની   ચાલે   પુનરાવૃત્તિ.

મોર  ન  દેખે  મોરકળા  કે  સૂરજ  રંગધનુષને,
પ્રેમપુષ્પની  સુવાસ  પ્રસરે, લે  તેનું દિલ હરખે.

ક્યમ  સમજાવું  જળબિંદુ કે પાંદડીઓના રંગો,
ખોવાયેલા  ખ્યાલની જેવા બદલાતા  મનરંગો.

વહેતી  ધારા પારખવા નહીં  કોઈ માપ પ્રમાણ,
કોશિશ ના કર વિશ્લેષણની, સમજાવે  સુજાણ.

——–

Tian

 

    મુંગી, બહેરી, ટીએન કહેશે;

મારા ઓષ્ઠો હલે ને તારી આંખ સાંભળે,
મૃદુ મનના તરંગ અનુકંપ સાંભળે.

મારા હ્રુદિયાના ભાવ, કરે આંગળી સંવાદ.
મારી ભીતરમાં સપનાઓ સળવળે.

નિરાશાના બોલ મને વાગેલા તીર,
મારા સ્વજનોના આચરણ તરવરે.

તારા સ્નેહની બહાર અને ચહેરાના ભાવ,
ધીર નીરજ સંવેદના લાવે વિશ્વાસ.

ભલે મૂક ને બધિર, રહી કુદરતની વાત,
ના ખામીઓ સતાવે શું એની વિસાત!
————
મુંગી -બહેરી મારી વિદ્યાર્થિની, ટીએન.

       Tian might say…

Your lips are moving, that’s what I hear.
What is a whisper! . . . What are vibrations!
I never knew and may never know.

My heart and mind just talk, talk and talk.
And some of you listen, how wonderful it is!
My eyes give messages, please try to read them right,
I mostly see replies of pity and pretense.

I am quite perfect, because I can see and feel.
please try me out beyond my lacking abilities.
I’m a shining star, just partially covered in cloud,
Forget about the cloud and help me brightly shine.
——
My hearing- and speech-impaired student. I was her volunteer tutor for five years. She earned a degree in graphic design.

 

 

 

It’s Outside

 It’s Outside
Our big, lovely present came in a small package,
So sweet and so neat, so wise beyond her age.

Her perfect, pink dress and very gentle steps,
Her pretty, poised self, wins a special place.

She carried her pillow, was her time to take a nap,
She quietly laid down, adjusting her cap.

The thunder and the rain woke her up in fright,
The big disturbing noise had shaken her inside.

She gathered her courage to fight her fear,
“Bapu, lightening is outside, not in house-not here.
The rumble is for sure . . . not very near.”

By thinking and reflecting, she made her mind clear,
How to fight the fear, we learned from Soni Dear!
——-

 

 


               

Previous Older Entries Next Newer Entries